ความสำเร็จของลูก กับ ปูตัวละพันบาท

๒๗-๓๐ กค. ๔๘ ที่ผ่านมา มีโอกาสได้หยุดพักร้อน
ประจวบเหมาะกับลูกสาวคนเก่งรับปริญญาพอดี
จึงใช้เวลาทั้งหมดที่กรุงเทพฯ
เดินทางโดยรถยนต์คันโก้ ไปเรื่อย ๆ ไม่เกินเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
สังเกตุดูจะเห็นได้ว่าเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ที่รถยนต์วิ่งในวันนั้น
ได้ใช้ความเร็วอยู่ในช่วงที่รัฐบาลขอร้อง
คนไทยเราเมื่อจำเป็นก็ร่วมมือกันดี มีส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังแหกคอก
ขับรถด้วยความเร็วเหมือนพายุ น่าจะจับมายัดขี้ใส่ปากเนอะ....
งานพระราชทานปริญญาบัตรปีนี้ มีบัณฑิตรวมกันกว่าเก้าพันคน
จึงต้องใช้เวลาถึงสามวันจึงแล้วเสร็จ
ผู้คนมากมาย เต็มไปด้วยความปิติสุข
แม้ไม่มีโอกาสเข้าเฝ้าพระบารมีอย่างสมัยเก่าก่อน
ก็เฝ้ารออยู่หน้าจอทีวี พอถึงชื่อบุตรตนเองก็แหวกผู้คนเข้าไปใกล้ ๆ จอทีวี
รอยยิ้มเต็มใบหน้า พร้อมทั้งกดซัตเตอร์ถ่ายภาพทีวี
แค่นี้ก็ถือเป็นบุญอันมากแล้ว
ขอจงทรงพระเจริญ ยิ่งยืนนาน
คราวนี้ก็เฝ้ารอจนกว่าจะเสร็จพิธี
นั่นรอไปนาน กลิ่นเหม็นก็เริ่มโชยมามากขึ้น
ความสกปรกดูจะมากขึ้นกว่าที่เข้ามาตอนแรก
ไม่เห็นมีเจ้าหน้าที่มาปัดกวาดเก็บขยะเลย
แม้ ค่าเทอมทีก็สี่ซาห้าหมื่นบาทต่อเทอมนะ
ไม่แบ่งมาทำความสะอาดให้งามตาบ้างเลยนะ
อะไร ๆ ที่เป็นของรัฐนี่ ดูออกจะสกปรกมากว่าของเอกชนนิ
ลงทุนด้านภูมิทัศน์บ้างก็จะดีไม่ใช่น้อยนะจะบอกให้
พอหกโมงเย็นกว่า ๆ เกือบจะหนึ่งทุ่มก็เสร็จพิธี
เลยลิ่วลี่ไปหาข้าวเย็นให้สำราญ ฉลองมหาบัณฑิตใหม่ซะหน่อย
กะว่าจะให้สำราญบานอุรา ด้วยอาหารรสชาดดี ๆ สถานที่งาม ๆ จานชามที่สะอาด ๆ
เลยแวะกันไปในย่านที่ออกจะเห็นทางทีวีบ่อย ๆ
พบพอดีร้านนี้คนเยอะมาก ๆ รถจอดกันเต็มสองฝากถนน
เลยตกลงว่า เอาร้านนี้แหละ เคยออกทีวีช่องห้าท่าจะดีไม่น้อย
เลือกโต๊ะเหมาะ ๆ นั่งลงครบห้าคนก็สั่งอาหาร
ผัดพักรวมมิตรหนึ่ง ปาเก๋านึ่งหนึ่ง ผัดหอยลายน้ำพริกเผาหนึ่ง กุ้งชุบแป้งทอดหนึ่ง
และรายการสุดท้าย รายการที่แสนจะทำให้บรรยากาศในกินสดุดหยุดกึก
คือปูเนื้อเผาหนึ่งตัว ตัวโตกว่าฝ่ามือเด็กแปดขวบเล็กน้อย ปูตัวนี้ราคาขีดละหนึ่งร้อยบาท
กะว่าสักห้าหกขีดเห็นจะได้ แต่ในใบเก็บเงินบอกว่าหนึ่งกิโล โอ๋ แม่เจ้าโว้ย
ดูรายการอื่น ๆ ก็เกือบตกเก้าอี้ ผัดหอยลายนับได้ยี่สิบตัว กินได้บ้างไม่ได้บ้าง
ราคาจานละหนึ่งร้อยยี่สิบบาท ทุกอย่างราคาเกินความน่าจะเป็นไม่ต่ำกว่าสามถึงสี่เท่า
เมื่อเปรียบเทียบกับบริการ เช่นพนักงาน ดูออกจะสกปรก จานชามเป็นพลาสติกคุณภาพร้านข้าวแกง
โต็ะนั้นก็ร้านข้าวต้มดี ๆ นี่เอง
รสชาดก็พอปานนั้น ไม่ถึงกับต้องถวิลหามากินอีก ครั้งเดียวเข็ดจนตาย
นับว่าเป็นรายการที่ทำมาค้าขายไร้ยางอายที่สุดเท่าที่พบมา
ราคาขนาดนี้ นั่งห้องอาหารโรงแรมหรู ๆ ได้สบาย
สรรพกรน่าจะไปสอบดูบ้างนะ จ่ายภาษีครบถ้วนไหม
สมาคมผู้บริโภคลองตรวจสอบดูที มันออกจะเอาเปรียบลูกค้ามากไป
จึงแจ้งมายังทุกท่านว่า อย่าได้ย่างกายไปเลยนะที่ร้าน เบียร์หิมะ...............
ตกเย็นอีกวันเลยไปแก้ตัวที่เมืองทองแถว ๆ หน้าม.สุโขทัย
มีหลายร้าน บรรยากาศดีมาก อุปกรณ์ดีมาก บริการเยี่ยม
ที่สำคัญรสชาดอร่อยถูกปากคนไทยมาก ราคาถูกกว่าร้านที่ว่านั้นกว่าเท่าตัว
เลยอิ่มจนต้องปลดเข็มขัด ต้องขอโทษจำชื่อร้านไม่ได้
กินของคาวแล้วต้องไปล่อของหวานกับกาแฟสักแก้ว
ซึ่งก็อยู่ใกล้ ๆ กันนั่นแหละ
คราวนี่ไอครีมทำเองรสผลไม้ เยี่ยมมาก ๆ
ราคาก็ไม่ได้แพงไปกว่าไอครีมยี่ห้อต่างด้าวเลย
รสชาดเยี่ยมจริง ๆ
ใคร่ขอฝากให้ชาวไทยอุดหนุนคนไทยด้วยกัน
เข้ากรุงคราวหน้า คงแวะไปแถวม.สุโขทัยอีกเป็นแน่แท้
ร้านที่ว่านี้ก็อยู่ใกล้ร้านนิตยาไก่ย่าง ที่เมืองทองนั่นเอง ติดถนนหาง่าย
บอกต่อ ๆ กันด้วยนะครับ