จำได้ว่าไปเวียงจันทร์ครั้งหลังสุดเมื่อปี ๒๕๓๘ กับทีมงานฝ่ายวิชาการ
เพื่อแสวงหาความร่วมมือกับวิทยาลัยดงโดก ซึ่งสภาพทั่วไปยังอยู่อย่างธรรมชาติ
ถนนจากท่าเดื่อไปเวียงจันทร์ยังเป็นถนนลูกรัง ฝุ่นตลบอบอวล
ไปเที่ยวนี่ผ่านทางสพานมิตรภาพไทย-ลาว สะดวกดีมาก
ด้านฝั่งลาวเจริญด้านวัตถุไปมาก ดู ๆ ไป แล้ว หนองคายไปยังไง
เวียงจันทร์ก็เดินไปยังงั้น ไม่ว่าถนนหนทาง อาคารบ้านช่อง หรืออื่น ๆ
ดู ๆ ไปแล้วไม่แพ้กันเลย ไปคราวที่แล้วถนนหนทางเต็มไปด้วยรถจักรยาน
แต่คราวนี้ มอเตอร์ไซต์เต็มถนนไปหมด เหมือนบ้านเราแด่ะแลยล่ะ
อาคารบ้านช่องของเก่าถูกทุบทิ้งไปเยอะ
มีตึกปูนใหญ่โตขึ้นมาแทน ทำให้อากาศร้อนมากขึ้น เช่นเดียวกัน
หนุ่ม ๆ สาว ๆ ลาวในยุคนี้ก็ถอดแบบไปจากเมืองไทยก็ว่าได้
ขี่มอเตอร์ไซต์คันโก้ ใส่กางเกงยีน เสื้อสั้นเลยเอว
เห็นหมด ทั้งรูสะดือและกางเกงใน
เสียดายผ้าถุงลายสวย ๆ หายไปเกือบหมด
เหลือให้เห็นเพียงสาว ๆ ในสำนักงาน และแม่ค้าแม่ขายตามห้างต่าง ๆ
ราคาอาหารสำหรับคนต่างชาติก็แพง หัวหนึ่ง ๆ ประมาณ ๒๕๐ บาท ต่อมื้อ
โรงแรมก็มีมากมาย หรู ๆ ก็เยอะ
ไปคราวนี้ ได้เข้าพักโรงแรมที่หรูที่สุดในเวียงจันทร์ .ดอนจัน.
ราคาห้องปกติสี่พันกว่าบาทต่อคืนเท่านั้น
นับว่าให้บริการได้ระดับสากล
ดังนั้นไปเที่ยวลาวไม่ต้องกลัวนอนลำบาก
เวียงจันทร์เปลี่ยนแปลงไปเยอะ
แต่สิ่งหนึ่งยังเหนี่ยวแน่นคือ ตลาดเช้าขายสินค้า
ยังคงโก่งราคาขายเหมือนเดิม ต้องต่อรองให้ได้ครึ่งหนึ่งจึงจะเหมาะสม
ถ้าจะให้ดีต้องไปหาซื้อตามแหล่งผลิต เช่น
หน้าวัดธาตุหลวง มีผู้ผลิตแกะสลักเขาควายเจ้าหนึ่ง ขายปลีกขายย่อย
และขายส่งไปที่ตลาดเช้า ซึ่งนำไปโก่งราคามากกว่าเท่าตัว
มีเรื่องราวต่าง ๆอีกมากจะนำมาเล่าในคราวต่อ ๆ ไป
1 comments:
Post a Comment