มะเร็ง เจ้าเพื่อน(ทำให้)ยาก

พยาธิธัมโมมหิ พยาธิงอนะตีโต เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรม จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้
พระธรรมคำสอนนี้เป็นจริงเสมอ ไม่มีใครหนีพ้นธรรมะข้อนี้ได้
อันตัวฉันก็เช่นเดียวกัน หนีไม่พ้นจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ได้พยายาม กินผักให้มาก ออกกำลังกายทุกวัน
ล่อสารต้านอนุมูลอิสระจากทุกแหล่งที่หาได้ แพงเท่าไรไม่สนใจ จนแล้วจนรอด
เจ้ามะเร็งมันก็ตามมาสมทบโรคความดันโลหิต(ไม่ใช่ดันทุลัง)สูง โรคเก๊สท์ อันเป็นเพื่อนกัมานับสิบปีแล้ว
เจ้าเพื่อนใหม่(มะเร็ง)นี่มันผิดแผกแตกต่างจากโรคอื่น ๆ ตรงที่มันโตขึ้นเรื่อย ๆ
และทำให้เสียเลือด มันกินอาหารจากเลือดแล้วยังไม่พอ แถมปล่อยเลือดเสียออกมาอีก
แม้มันร้ายจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ต้นกำเนิดมันก็มาจากเซลดี ๆ ของเรานี่เอง
อยู่ ๆ ก็กลายพันธ์ไปเป็นเนื้อร้ายซะนี่ พอเป็นแล้วก็แตกตัวต่อไปเรื่อย ๆ
กินเนื้อของเราไปจนหมด เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
เพื่อนอย่างนี้เอาไว้ไม่ได้ ต้องกำจัดออก
นี่แหละมันทำให้ยาก(ลำบากกาย)ล่ะ
กำกัดได้เร็วที่สุดด้วยการตัดทิ้ง และดีที่สุด หากยังไม่รุกลามไปอวัยวะอื่น ๆ
ให้คีโมและฉายรังษี ค่อน ๆ ทำลายไปเรื่อย ๆ อันนี้แหละทรมานร่างกายมากกว่าผ่าตัด
แต่เจ้านี่มันตัวร้าย หมอบอกว่าตัดทิ้งแล้วกผ็อาจมาอีกได้ ต้องระมัดระวังคอยตรวจสอบทุก ๆ ปี
และมีอีกทางเลือกหนึ่ง เมื่อท่านเจอกับเจ้ามะเร็งนี้แล้ว คือ
อยู่กับมันให้ได้ด้วยธรรมชาติบำบัด ปลงใจให้ได้ว่า ไม่ตายก็รอด
ขออย่าให้ทรมาน อยู่กับมันเหมือนเพื่อนร่วมชีวิต
คอยกดหัวมันไว้ด้วย อาหารดี อากาศดี อุจจาระดี ออกกำลังกายดี และอารมณ์ดี
และทำใจให้ได้ถึงขั้น ตถาตา มันเป็นเช่นนั้นเอง
ก็คงจะพออยู่กับเจ้าเพื่อน(ทำให้)ยากนี้ต่อไปได้อีกสักพักหนึ่ง
เพื่อสร้างคุณงามความดีที่ยังไม่ได้ทำ