เริ่มเสียที...........

และแล้วก็ได้เวลาที่จะสั่งให้เจ้ามะเร็งร้าย ถอยไปจากกายนี้เสียที หมอเริ่มดำเนินการแล้วดังนี้

• กระแทกด้วยรังษีก่อนวันละชุด ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์หยุดเสาร์อาทิตย์นิดหนึ่ง หมอกะว่ากระแทกสักยี่สิบสี่ชุดมันคงหงอยยุบตัวไป(เสร็จราว ๆ กลางเดือนกรกฏาคม)


• อัดสารเคมีทุกสิบห้าวัน เดือนหนึ่งต้องนอนให้ที่โรงพยาบาลสองครั้ง ชุดนี้จัดไว้หกครั้งจึงจะครบสูตร ถ้าร่างกายรับได้นะนี่ หากอ่อนแอเพราะผลของมันก็ต้องเลื่อนเวลาไปเรื่อย เจ้าสารเคมีจะทำให้ภูมิต้านทานลดลงไป ดังนั้นจึงออกไปในที่ชุมชนไม่ได้ คงต้องนอนดูจออยู่ที่บ้านละคราวนี้


• ตัดทำลายทิ้งเป็นขั้นตอนสุดท้าย(ถ้ามันยังไม่กระจายไปเป็นที่อวัยวะอื่น) มีปัญหาในการผ่าคัดที่ตำแหน่งมันอยู่ใกล้ปลายทวาลมากไปหน่อย อาจจะไม่สามารถเก็บทวารเอาไว้ได้ หากเป็นเช่นนั้นก็ต้องเอาออกข้างลำตัวแทนทวาร ชีวิตที่เหลือไม่ต้องเบ่งขี้เลยมันไหลออกมาเอง แม่งอย่างนี้มันก็ขาดรดชาดของการปล่อยทุกข์ตอนเช้าไปซึ่งเป็นสุขอย่างยิ่งถ้าขี้ออกตามที่เบ่ง......


• ดำเนินการทุกขั้นตอนแล้ว คงมีชีวิตเพื่อรับใช้พระศาสนาได้อีกสักระยะหนึ่ง มีเวลาพัฒนาตนไปสู่ระดับที่เหนือโลก พ้นกิเลส พ้นตัวพ้นตน เข้าสู่สงบ อุเบกขาในที่สุด


• ชีวิตเราก็เท่านี้จริง ๆ