เรื่องจริงของชีวิต............

บาปกรรมมีจริง ๆ นะ

2012-01-17T10:22:00.002+07:00

บาปกรรมมีจริงนะ
เรื่องนี้ท่านผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า
สมัยที่ท่านสร้างบ้านเสร็จใหม่ ๆ จะมีตุ๊กแกจิ้งจกมาเกาะเพดานกินแมลงแล้วก็ขี้ลงที่พื้นบ้าน ทำให้สกปรก
ท่านก็เลยใช้วิธีไล่มันโดยใช้ยางรัดของเส้นเล็ก ๆ ยิงไปให้ถูกตัวมัน ทำให้มันตกลงที่พื้น(ไม่ตาย)
ทำให้มันเวียนหัวเล่นจะได้จับเอาไปปล่อยนอกบ้านได้
ดังนั้นทุก ๆ วันท่านจึงมีหนังยางไว้ยิงจิ้งจกไว้ในมือ ซึ่งวัน ๆ ก็ยิงได้หลายตัว
อยู่มาวันหนึ่งพอท่านตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเวียนหัวบ้าง เดินไม่ได้ ต้องถูกหามไปส่งโรงพยาบาล
พอค่อยยังชั่วหมอก็ให้กลับบ้านโดยบอกไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร
แต่แล้วอาการมันก็เป็นอีกไม่หายสักที จนวันหนึ่งคนทำความสะอาดบ้านได้บอกท่านว่า
นี้มันเป็นกรรมของการใช้หนังยางยิงจิ้งจก ให้ท่านเลิกทำซะ
ท่านไม่เชื่อหรอกแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะหมอก็แก้ปัญหาให้ไม่ได้
ท่านก็เลยหยุดยิงจิ้งจก
เวลาผ่านไปได้สองสามวันอาการเวียนศรีษะก็หายเป็นปลิดทิ้ง โดยไม่ต้องไปพึ่งหมอเลย
เดี๋ยวนี้ท่านจะไม่ทำร้ายสัตว์แล้ว
แม้แต่แมลงที่บินเข้ามาในบ้าน หากมันหาทางกลับออกไปไม่ได้
ท่านจะค่อยประคองจับเบา ๆ ช่วยมันให้บินออกจากบ้านไป
เดี๋ยวนี้ท่านเชื่อสนิทเลยว่า บาปกรรมมีจริง ๆ และเวรกรรมตามมาทันจริง ๆ ในชาตินี้ไม่ต้องรอชาติหน้าหรอก

มะเร็งกับธรรมชาติบำบัด

2011-12-30T06:24:00.002+07:00

ตั้งแต่ต้นตุลาห้าสี่ได้ละทิ้งแพทย์แผนปัจจุบันเข้าสู่ขบวนการธรรมชาติบำบัด กินยาสมุนไพร อาหารเจ สวดมนต์ไหว้พระ ภาวนา หาอกาศดี ๆ สูดเข้าเต็มปอด ออกกำลังกายตามสมควร ผลของซีทีสแกนครั้งสุดท้ายห่างจากช่วงที่อยู่ในโรงพยาบาลสองเดือนนั้นพบว่า อาการไม่กำเริบ ตัวปัญหาใหญ่ตอบสนองต่อการรักษาอย่างสมบูรณ์ โรคเดิมคือความดัน(โลหิตนะไม่ใช่ดันทุลัง)และเก๊าท์ไม่แสดงอาการ แม้ผลตรวจเลือดครั้งสุดท้ายเมื่อยี่สิบะันวานี้ก็ออกมาดีทุกอย่างรวมทั้งค่าดัชนีมะเร็งด้วย นี่น่าจะยืนยันได้กับกรณีของคุณเชิด ทรงศรีที่ดูแลตนเองเมื่อพบว่ามะเร็งเจ้าเพื่อน(ทำให้)ยากได้มาเยี่ยมเยือนแล้ว คุณเชิด ทรงศรี ได้ใช้ธรรมชาติบำบัดอยู่นานห้าปีกว่า ๆ ก็พอใจที่ยืดอายุมาได้ก็เลยหันกลับเข้าสู่วิถีชีวิตปกติ คือการบริโภคเนื้อสัตว์เหมือนคนปรกติ ซึ่งภายในช่วงระยะไม่ถึงปีต่อมาคุณเชิด ทรงศรี ก็ได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบ ในส่วนตัวแล้วคิดว่านี่คือทางเลือกที่คุณเชิด ทรงศรี ได้เลือกแล้ว คือเลือกที่จะมีชีวิตอยู่สักห้าปี เมื่อจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ดีแล้ว ก็เลือกที่จะละโลกนี้ไปอย่างมีความสุข บทสรุปตอนนี้ของฉันก็คือ ชีวิตมันยืนยาวต่อไปได้เท่าไรมันไม่สำคัญหรอก แต่ที่สำคัญคือ ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่นี้ ขอให้อยู่ได้อย่างครบอาการสามสิบสอง(ไม่ถูกตัดออกบ้าง เพิ่มเข้ามาบ้าง)และมีความสุขกับกิจประจำวัน ฉันว่าฉันพอใจพอเพียงแล้วนะ สิบ่อกไห่.........

ลาภอันประเสริฐ

2011-07-03T18:53:00.002+07:00

มนุษย์เรานิช่างด้อยปัญญาเสียจริง ๆ โดยเฉพาะเราชาวพุทธ ซึ่งพระพุทธองค์ได้ทรงชี้ทางในการดำเนินชีวิตอย่างมีสุขให้ แต่หาได้ใส่ใจศึกษา นำมาปฏิษัติเพื่อให้บรรลุสิ่งปรารถนาสูงสุดในชีวิต นั่นคือความสุขกายสุขใจ เช่นดั่งตัวฉันที่ปล่อยผ่านเลยมาตั้งห้าสิบหกสิบปี จนบัดเดี๋ยวนี้ต้องมาทุกข์ทรมานกายทรมานใจอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก

พระพุทธองค์ได้ชี้แนวสว่างให้ปฏิษัติสำหรับการอยู่บนโลกอย่างมีความสุขในขั้นที่ปฏิษัติได้ไม่ยาก นั่นคือ ศีลห้า ซึ่งท่องจำได้ตั้งแต่เด็ก แต่หาได้เข้าใจ(เกิดปัญญ)เพื่อนำไปปฏษัติให้ถูกต้องไม่ กลับลุ่มหลงไปกับรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส อันขัดต่อข้อปฏิษัติที่ทรงแนะนำ เมื่อร่างกายยังแข็งแรงอยู่ก็ดูดีว่า ไม่น่าเป็นอะไรนะ ต่อเมื่อเลยวัยกำยำไปแล้ว สิ่งไม่ดีที่สะสมเอาไว้มันก็เร่มออกอารวาท เริ่มจากนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วหายไปเดี๋ยวกลับมา จนในที่สุดก็งานเข้าจนได้ ต้องทุกข์ทรมานกายจากการรักษาด้วยสารเคมีที่รุ่นแรงและรังษีที่ต้องฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าติดต่อกันตั้งยี่สิบสี่ครั้ง นี่แตค่เบาะ ๆ เพื่อให้มันยุบตัวลงหน่อย แล้วจะได้ผ่าตัดทิ้งไป และต้องรักษาต่อไปอีกเพื่อไม่ให้มันหวนกลับมาอีก

อโรคยา ปรมา ลาภา ความไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ นี่ช่างเป็นคำเตือนที่แสนจะประเสริฐ แล้วทำไมฉันจึงไม่ใส่ใจ ตั้งอยู่ในความประมาท จนต้องลำบากกายลำบากใจตัวเองและบุคคลรอบข้างต้องพลอยลำบากไปด้วย นี่แหละหนอผลของกรรม กฏแห่งกรรมนี่เป็นจริงเสมอ เรามีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์พวกพร้อง มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย มีกรรมเป็นของของตน ....

เริ่มเสียที...........

2011-06-28T21:39:00.004+07:00

และแล้วก็ได้เวลาที่จะสั่งให้เจ้ามะเร็งร้าย ถอยไปจากกายนี้เสียที หมอเริ่มดำเนินการแล้วดังนี้

กระแทกด้วยรังษีก่อนวันละชุด ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์หยุดเสาร์อาทิตย์นิดหนึ่ง หมอกะว่ากระแทกสักยี่สิบสี่ชุดมันคงหงอยยุบตัวไป(เสร็จราว ๆ กลางเดือนกรกฏาคม)

อัดสารเคมีทุกสิบห้าวัน เดือนหนึ่งต้องนอนให้ที่โรงพยาบาลสองครั้ง ชุดนี้จัดไว้หกครั้งจึงจะครบสูตร ถ้าร่างกายรับได้นะนี่ หากอ่อนแอเพราะผลของมันก็ต้องเลื่อนเวลาไปเรื่อย เจ้าสารเคมีจะทำให้ภูมิต้านทานลดลงไป ดังนั้นจึงออกไปในที่ชุมชนไม่ได้ คงต้องนอนดูจออยู่ที่บ้านละคราวนี้

ตัดทำลายทิ้งเป็นขั้นตอนสุดท้าย(ถ้ามันยังไม่กระจายไปเป็นที่อวัยวะอื่น) มีปัญหาในการผ่าคัดที่ตำแหน่งมันอยู่ใกล้ปลายทวาลมากไปหน่อย อาจจะไม่สามารถเก็บทวารเอาไว้ได้ หากเป็นเช่นนั้นก็ต้องเอาออกข้างลำตัวแทนทวาร ชีวิตที่เหลือไม่ต้องเบ่งขี้เลยมันไหลออกมาเอง แม่งอย่างนี้มันก็ขาดรดชาดของการปล่อยทุกข์ตอนเช้าไปซึ่งเป็นสุขอย่างยิ่งถ้าขี้ออกตามที่เบ่ง......

ดำเนินการทุกขั้นตอนแล้ว คงมีชีวิตเพื่อรับใช้พระศาสนาได้อีกสักระยะหนึ่ง มีเวลาพัฒนาตนไปสู่ระดับที่เหนือโลก พ้นกิเลส พ้นตัวพ้นตน เข้าสู่สงบ อุเบกขาในที่สุด

ชีวิตเราก็เท่านี้จริง ๆ

ปัญญาในระดับพุทธศาสนา

2011-06-17T13:34:00.007+07:00

ศีล สมาธิ ปัญญา เป็นข้อปฏิบัติในการตัดอุปาทาน(ยึคมั่นถือมั่น)ของพุทธศาสนา เป็นคำสอนที่พระพุทธองค์ได้ทรงตรัสสั่งสอนให้มนุษย์ได้ลดอุปาทาน เพื่อลดทุกข์ให้น้อยลงหรือหมดไป(นิพพาน) หมวดคำสอนนี้เรียกว่า ไตรสิกขา ส่วนในศาสนาอืน ๆ นั้นคำสอนมีแค่สองขั้นคือ ศีล สมาธิ ส่วนปัญญาไม่มี ในที่นี้จึงจะไม่กล่าวถึงศีลกับสมาธิ จะเน้าที่ตัวปัญญา

ปัญญาในระดับพระพุทธศาสนานั้นไม่เหมือนกับปัญญาในระดับโลก แตกต่างกันมาก ปัญญาในระดับโลกเป็นแค่หลักเหตุผล ส่วนปัญญาในระดับพระพุทธศาสนานั้น ต้องเป็นการรู้แจ้งเห็นแจ้ง ด้วยการผจญสิ่งนั้น ๆ มาแล้วโดยวิธีใดวิธีหนึ่ง(Spiritual-experience)จนฝั่งใจแน่วแน่ การจะได้มาซึ่งปัญญานี้ต้องอาศัยสมาธิอย่างยิ่งในการศึกษาเรื่องนั้น ๆ และสมาธิจะมีได้ก็ต้องอาศัยศีล คือการประพฤติดีประพฤติถูกต้องไม่ทำให้ใคร ๆ และตนเองต้องเดือดร้อน ดังนั้นการจะได้มาซึ่งปัญญาก็ต้องดำเนินการตามขั้นตอนของไตรสิกขา ซึ่งแต่ละขั้นตอนก็อาศัยซึ่งกันและกัน สมาธิอาศัยศีลและศีลก็ต้องอาศัยสมาธิเพื่อให้พัฒนาในขั้นต่อ ๆ ไป

ความรู้แจ้งเห็นแจ้งนี้เป็นความรู้แจ้งเห็นแจ้งในโลก(ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดจากการปรุงแต่ง) เมื่อเกิดปัญหาก็จะเกิดเบื่อหน่าย ครายความยึคมั่นถือมั่น เมื่อรู้แจ้งเห็นแจ้งบ่อย ๆ จนจำฝังใจแน่วแน่ ก็จะสามารถตัดความยึคมั่นถือมั่นทิ้งได้ เกิดสภาพสุญญตา(ว่างจากความยึคมั่นถือมั่น) นั่นคือสภาพนิพพาน นั่นเอง แล้วเรา ๆ ท่าน ๆ จะทำได้ไหม? บุคคลที่จะเข้าสู่สภาวะนิพพานได้มีอยู่แค่ พระอรหันต์ เท่านั้น

พระอริยบุคคลในศาสนาพุทธมีอยู่ ๔ ระดับ คือ พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี และพระอรหันต์ ซึ่งทั้งหมดนี้ถือเป็นบุคคลในโลกุตตรภูมิ อยู่เหนือโลก(โลกียภูมิ) คำว่าพระนิไม่ใช่นักบวชเท่านั้นนะ ใคร ๆ ก็ได้เมื่อมีคุ๕ณสมบัติครบ เช่น พ่อแม่เป็นพระพรหมของลูก ท่าสนพร้อมจะหนีจากโลกไปสู่โลกุตตรภูมิรึยัง?

สรุปความจาก คู่มือมนุษย์ โดย ท่านพุทธทาสภิกขุ

แผนการกำจัดเจ้ามะเร็ง

2011-06-13T13:57:00.005+07:00

พอทราบผลการครวจว่าแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เรียนปรึกษาคุณหมอในการดูแลรักษาต่อไป ด้วยความตั้งใจครั้งแรกว่าจะดำเนินการให้เสร็จที่กรุงเทพฯ แต่เมื่อดูแผนที่คุณหมอกำหนดแล้ว ก็เกิดกลัวความลฃำบากที่จะทำให้ผู้ที่จะมาคอยช่วยเหลือแล้ว ฏ็ออกจะเห็นใจสงสาร เราคนป่วยคงต้องกัดฟันสู้จนถึงที่สุด แต่คนดูแลนี่สิ กลัวจะทนไม่ไหว เพราะแผนการรักษานั้นใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหกเดือนด้วยการให้คีโมสลับกับฉายรังสี ทุก ๆ สองสัปดาห์ การเดินยทางไปกลับมหาสารคามกรุงเทพไม่น้อยกว่าสิบสองรอบ ดูมันน่าจะทรมานไม่น้อย และปัญหาค่าใช้จ่ายก็น่าจะเป็นปัญหาหนักอกไม่น้อย เลยต้องกลับมารักษาใกล้บ้าน ซึ่งเป็นยโรงพยาบาลรัฐฯใช้ระบบเบิกตรงไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายมาก และเดินทางไปกลับได้ภายในเวลาไม่มากนัก

เมื่อไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาล กว่าจะรู้ผลแนวทางการรักษาก็เล่นเอาแทบลมจับ นั่งรนอหมอ พบหมอ ติดต่อแผนกรังษีเพื่อกำหนดวันฉายรังษี นัดหมายวันรับคีโม กว่าจะเสร็จได้ก็ล่วงเลยเวลาเกือบสี่โมงเย็น นี่แหละหนอระบบราชการไทย ไม่ว่าจะหน่วยงานไหนก็รับประกันการบริการไม่ได้ แถมพยาบาลยังไม่ใส่ใจในรายละเอียดที่หมอสั่ง เอาแต่เขียนใบนัดแล้วให้กลับบ้าน ซึ่งวันนั้นหากไม่ย้ำกับหมอก็คงยังไม่ได้ตารางนัดหมายของแผนกรังษี แม้จะเป็นโรงพยาบาลฃใหญ่มีชื่อเสียงอย่างไร หากเป็นราชการแล้ว ข้าราชการที่ไม่ใส่ใจปฏิบัติหน้าที่ก็มีให้เห็นอยู่เป็นประจำ เฮ้ย เหนื่อยจริง ๆ ให้ดิ้นสิ.....

กลับจากรพ.นอนแมบ(เหมือนหมามันนอนตอนมันร้อน ๆ)อยู่วันเต็ม ๆ แล้วก็วางแผนต่อสู้กับการรับคีโม ซึ่งจะทำให้ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ตามจำนวนครั้งที่ได้รับ เพราะสารเคมีนอกจากทำลายเซลร้ายแล้วยังทำลายเซลดี ๆ ไปด้วย เอ เริ่มแผนการดีกว่า

แผนด้านอาหาร จัดหาอาหารมังฯ เพื่อลดบทบาทของอาหารที่จะส่งเสริมเจ้าเซลร้าย กินได้อยู่สองวันดันซวยซ้ำอีก เพราะคนทำโดยรถชน เลยหันไปหาอาหารเจ เกิดเรื่องจนได้เพราะอาหารเจใช้โปรตีนจากถั่วเป็นหลัก กินแล้วทำให้ท้องอืด ถ่ายกากอาหารลำบากมาก ฮ่วย มันคือเป็นจั่งสิ.... เลยต้องไปหาอาหารเสริมมาช่วย ไม่ว่าจะเป็นสาหร่ายสีเขียว เอ็นชัวร์(เหมือนนมเด็กเลย แก่ป่านนี้แล้วยังดูดนมอีก...ฮิฮิ) กินยังไงน้ำหนักก็ไม่เพิ่มมีแต่จะลด เจ้าร้ายจริง ๆ นะมะเร็ง.........

แผนด้านการออกกำลังกาย เดิมเคยเล่นเท็นนิสคงต้องงด เพราะร่างกายขณะนี้มันมีแต่กระดูกหุ้มด้วยหนังแถมเนื้อเล็ก ๆ น้อย ๆ จากที่เคยมีกลฃ้ามเพราะเล่นเท็นนิส ตอนนี้มันลดลงมากกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว เลยเปลี่ยนมาเป็นการเดินในตอนเช้าให้เหงื่อออก ซึ่งดูดีพอสมควร ใครไม่เคยเดินติดต่อกันหลาย ๆ นาทีลองดูนะครับใช้ได้ดีทีเทียว ทำให้การถ่ายของเสียหลังเดินใหม่ ๆ ดูค่อยยังชั่วขึ้นนิดหนึ่ง

จนบัดนี้เหลือเวลาแค่หกวันที่จะไปรับคีโม ดูสภาพแล้วไม่ได้ฟิตกว่าเดิมเลย แถมเกิดปัญหาใหม่ เนื่องจากเนื้อแก้มก้นมันลดไปมาก ทำให้กระดูกก้นกบมันสัมผัสอัดส่วนที่เหลือจนน่าจะเกิดอักเสบ ยืนก็เจ็บ นั่งก็เจ็บ ได้แต่นอนคว่ำหรือตะแคงขวา(มันเจ็บด้านซ้าย) เฮ้ มันจะมากไปแล้วนะโว้ย.........

มะเร็ง เจ้าเพื่อน(ทำให้)ยาก

2011-06-02T14:29:00.003+07:00

พยาธิธัมโมมหิ พยาธิงอนะตีโต เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรม จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้
พระธรรมคำสอนนี้เป็นจริงเสมอ ไม่มีใครหนีพ้นธรรมะข้อนี้ได้
อันตัวฉันก็เช่นเดียวกัน หนีไม่พ้นจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ได้พยายาม กินผักให้มาก ออกกำลังกายทุกวัน
ล่อสารต้านอนุมูลอิสระจากทุกแหล่งที่หาได้ แพงเท่าไรไม่สนใจ จนแล้วจนรอด
เจ้ามะเร็งมันก็ตามมาสมทบโรคความดันโลหิต(ไม่ใช่ดันทุลัง)สูง โรคเก๊สท์ อันเป็นเพื่อนกัมานับสิบปีแล้ว
เจ้าเพื่อนใหม่(มะเร็ง)นี่มันผิดแผกแตกต่างจากโรคอื่น ๆ ตรงที่มันโตขึ้นเรื่อย ๆ
และทำให้เสียเลือด มันกินอาหารจากเลือดแล้วยังไม่พอ แถมปล่อยเลือดเสียออกมาอีก
แม้มันร้ายจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ต้นกำเนิดมันก็มาจากเซลดี ๆ ของเรานี่เอง
อยู่ ๆ ก็กลายพันธ์ไปเป็นเนื้อร้ายซะนี่ พอเป็นแล้วก็แตกตัวต่อไปเรื่อย ๆ
กินเนื้อของเราไปจนหมด เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
เพื่อนอย่างนี้เอาไว้ไม่ได้ ต้องกำจัดออก
นี่แหละมันทำให้ยาก(ลำบากกาย)ล่ะ
กำกัดได้เร็วที่สุดด้วยการตัดทิ้ง และดีที่สุด หากยังไม่รุกลามไปอวัยวะอื่น ๆ
ให้คีโมและฉายรังษี ค่อน ๆ ทำลายไปเรื่อย ๆ อันนี้แหละทรมานร่างกายมากกว่าผ่าตัด
แต่เจ้านี่มันตัวร้าย หมอบอกว่าตัดทิ้งแล้วกผ็อาจมาอีกได้ ต้องระมัดระวังคอยตรวจสอบทุก ๆ ปี
และมีอีกทางเลือกหนึ่ง เมื่อท่านเจอกับเจ้ามะเร็งนี้แล้ว คือ
อยู่กับมันให้ได้ด้วยธรรมชาติบำบัด ปลงใจให้ได้ว่า ไม่ตายก็รอด
ขออย่าให้ทรมาน อยู่กับมันเหมือนเพื่อนร่วมชีวิต
คอยกดหัวมันไว้ด้วย อาหารดี อากาศดี อุจจาระดี ออกกำลังกายดี และอารมณ์ดี
และทำใจให้ได้ถึงขั้น ตถาตา มันเป็นเช่นนั้นเอง
ก็คงจะพออยู่กับเจ้าเพื่อน(ทำให้)ยากนี้ต่อไปได้อีกสักพักหนึ่ง
เพื่อสร้างคุณงามความดีที่ยังไม่ได้ทำ

สุดท้ายก็สายเกินแก้จริง ๆ รึนิ?

2011-05-28T13:45:00.003+07:00

อันตัวเรานั้นก็ไม่พ้นบ่วงของกิเลส(ความประมาท)ไปได้ เมื่อเริ่มรู้ตัวตั้งเกือบสองปีมาแล้ว โดยคุณหมอผู้เชี่ยวชาญก็ได้บอกแล้วว่าน่าจะเป็นชนิดอันตราย แต่ก็กลับไปเชื่อหมอที่พยายามปลอบใจให้หายวิตกกังวล หาได้เฉลียวใจไม่ คิดไปตามคำปลอบของหมอว่ามันเล็กน้อย อย่าไปใส่ใจมากนัก และด้วยความโง่ของตนที่ดื้อรั้นคิดว่าเราจะน่าควบคุมอาการไม่ให้ขยับขยายตัวเพิ่มขึ้นได้ด้วยธรรมชาติบำบัด(ไม่ใช่ธรรมชาติบำบัดไม่ดี แต่การปฏิบัติตามหลักธรรมชาติบำบัดที่ตนกระทำนั้นไม่ถูกต้องตามที่ควรจะเป็น) ก็เลยปล่อยเวลาให้เนิ่นนานจนอาการรุ่นแรงถึงขั้นทนไม่ไหว จึงไปรับการตรวจอย่างละเอียด ผลก็ออกมาออกมาอย่างที่ไม่ต้องการให้เป็น คือเนื้องอกรุกลามไปถึงสิบเซ็นต์ขนาดโตถึงครึ่งหนึ่งของลำไส้ใหญ่ รอผลการตรวจชิ้นเนื้อในอีกสามวันข้างหน้า ถ้าโชคดีก็คงเป็นเนื้องอกธรรมดา แต่ถ้าโชคไม่ดีคงไม่ต้องบอกนะครับว่าเป็นอะไร? สุดท้ายมันจะสายเกินแก้จริง ๆ รึนิ่??

หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว.. วะยะธัมมาสังขารา .. อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ อะยัง ตะถาคะตัสสะ ปัจฉิมา วาจา (ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา..ท่านทั้งหลาย จงทำความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด นี่เป็นพระวาจาครั้งสุดท้าย ของเราตถาคต) พุทธพจน์นี่ก็ได้ทรงพระกรุณาเตือนเรามากว่าสองพันห้าร้อยกว่าปีแล้ว แต่หาได้ใส่ใจนำไปปฏิบัติอย่างจริงจังก็หาไม่ ปล่อยให้กิเลส(ความอับจนปัญญา)ทำให้กิดความประมาทจนได้ ประมาทในอาการของโรค ประมาทในการศึกษาหาความรู้ในการกำจัดโรคอย่างถูกต้องชัดเจน ประมาทในการดูแลสุขภาพที่ถูกวิธี และประมาทในกิจที่ควรทำให้เสร็จกลับปล่อยให้เนิ่นนานจนสุดท้ายมันก็สายเกินแก้จริง ๆ รึนิ่??

อยากจะฝากข้อสะกิดเตือนใจท่านทั้งหลายว่า -หากไม่สบายกายให้ไปพบหมอและอย่าประมาทในอาการแม้เล็กน้อยก็ต้องหาสาเหตุให้พบ(อย่าไปพบหมอตามคลีนิค ควรไปโรงพยาบาลและรับการตรวจตามขั้นตอนให้ถึงที่สุด ให้สาหตุของโรจริง ๆ แม้โรงพยาบาลเดียวอาจจะไม่เพียงพอ ต้องมีผลจากห้องแลบทีเชื่อถือได้จริง ๆ จึงจะหยุดตรวจ เพราะอาการของโรคหลายโรคมีลักษณะคล้ายกันมาก อย่างที่ประสบมา แม้จะยังไม่เชื่อหมอร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าริดสดวงแน่ ๆ แต่ก็ทำให้เกิดความประมาทว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น เลยปล่อยให้เนิ่นนานออกไป เมื่อไปตรวจจริง ๆ จึงพบเหตุ -ข่าวลือ ข่าวแจก ข่าวแถมบนอินเตอร์เน็ตนั้น ขอให้ใช้เป็นเพียงข้อมูลประกอบการรักษาเท่านั้น อย่าได้ยึคเป็นสรณะเป็นอันขาด เพราะจะทำให้การรักษาโรคมันช้าเกินกาล เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ได้มีบทพิสูจน์ที่เป็นวิทยาศาสตร์ยืนยัน แต่อาจใช้เพื่อเสริมการรักษาของหมอปัจจุบันได้เมื่อรู้สาเหตุอย่างแน่ชัดแล้ว

สุดท้ายหวังว่าบทความนี้คงเป็นประโยชน์ต่อท่านผู้อ่าน เพื่อจะได้ตั้งตนในความไม่ประมาท

ความไม่ประมาท เป็นทางแห่งความไม่ตาย
ผู้ไม่ประมาท ย่อมไม่ตาย
ท่านทั้งหลายจงเป็นผู้ยินดีในความไม่ประมาท
ท่านทั้งหลายจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อม
บัณฑิตย่อมบันเทิงในความไม่ประมาท
บัณฑิตย่อมสรรเสริญความไม่ประมาท
บัณฑิตผู้ไม่ประมาท ย่อมได้รับประโยชน์ทั้งสอง

สวัสดีความเศร้า...ประเทศไทยของฉัน

2010-04-11T11:36:00.004+07:00

ฉันเห็นฉันเหงาฉันเศร้า
ฉันเห็นผู้คนออกมาชุมนุมมากหน้าหลายตา บางคนมาด้วยใจ บางคนมาด้วยหลงผิด บางคนถูกหลอกให้มา และหลายคนมาเพราะเขาจ้างมา แต่เขาทั้งหลายก็มาเพื่อล้มรัฐบาลที่ไม่ใช่พวกของผู้นำประท้วง ด้วยข้ออ้างที่ไม่สมเหตุสมผผล แต่แฝงด้วยเจตนาอำพราง เพื่อให้ได้อำนาจกลับมาเป็นของพวกพ้อง เพื่อฟอกคนผิดให้เป็นคนถูก ทำร้ายสิทธิของผู้อื่นทำให้เกิดความเดือดร้อนไปทั่ว ทำร้ายประเทศจนผู้คนต่างชาติหนีไปเที่ยวที่อื่นหมด ฉันเห็นแกนนำไปนอนโรงแรมหรูแต่ฝูงชนนอน-กิน-ขี้-เยี่ยว บนถนน ............ และฉันเห็นรัฐบาลประกาศจะใช้ขบวนการวิธีรักษากฎหมายด้วยความละมุนละม่อม แต่กลับไม่ทำความเข้าใจกับประชาชนอย่างจริงจัง ไม่ใช้จิตวิทยามวลชนตั้งแต่ต้นมือ ทั้ง ๆ ที่มีบทเรียนจากปีที่แล้ว เพราะรัฐมนตรีที่ดูแลด้านสื่อสารมวลชนนั้นเป็นได้แค่ โนบิตะ (ขี้แย-ฉลาดน้อย-มีแต่มาด-ทำงานด้านรุกไม่เป็นมีแต่ตั้งรับ) ฉันเห็นฝูงชนไล่ตีทหารหาญ วิ่งหนีกันกระเจิดกระเจิง ทิ้งอุปกรณ์ให้เขาเอาไปอ้างไปใช้งาน ฉันเห็นทหารหาญโดนแก็สน้ำตาที่ยิงไปเองแต่ลมมันพัดหวลปลิวกลับมาเข้าตาพวกตัวเอง ฉันเห็นไอ้ถ่อยสถุยเที่ยวด่าทอไล่ตีทหารแต่อ้างมาตลอดว่าประท้วงสงบสันติ ฉันเห็นทหารเสียชีวิตด้วยอาวุธสงคราม ฉันเห็นผู้ประท้วงตายเพราะเยียบกันเองถูกอาวุธพวกเดียวกัน ฉันเห็นความไม่รับผิดชอบของแกนนำ เหวง ๆ กันทั้งนั้น

ฉันเศร้าที่ผู้คนในสังคมไทยส่วนใหญ่มักฟังความข้างเดียว แล้วเกิดอุปาทานยึคมั่นถือมั่น ว่านั่นแหละถูกต้อง หาได้ฟังความทั้งสองข้าง แล้วนำมาพินิจพิจารณาเพื่อการตัดสินว่าอะไรถูกอะไรบิดเบือน ฉันเศร้าที่สื่อมวลชนไทยหาได้มีจรรยาบรรณไม่ ถือเอาประโยชน์ตนเป็นหลัก เสนอข่าว(ข้อเท็จจริง)เพียงครึ่งเดียว คือครึ่งที่เป็นประโยชน์ต่อฝ่ายที่จ่ายตังค์ให้ตน ผู้คนเลยหลงผิดกันไปใหญ่ รัฐมนตรีโนบิตะก็วางแต่มาด ไม่นำเสนอข้อเท็จจริงให้ครบถ้วนกับประชาชน มีเครื่องมือในกำกับมากมาย แต่สู้อีกฝ่ายไม่ได้ ฉันเศร้าที่ทหารใหญ่เอาแต่ตัวรอด ผิดคำสาบานต่อพระประมุข ทั้งที่รู้ทั้งที่มีหลักฐานว่าเขาเหล่ามุ่งร้ายต่อพระประมุข แต่หาได้ดำเนินการใด ๆ ไม่ เอาแต่ลอยไปลอยมา รอวันเกษีณอายุราชการเพียงอย่างเดียว ฉันเศร้าที่มีรัฐบาลที่ไม่รู้จักใช้อำนาจตามกฎหมายที่มีอยู่ต้องให้ศาลบอกว่าใช้สิ อำนาจมีอยู่

ฉันเหงาที่ไม่อาจได้รับการประกันความปลอดภัยกับชีวิตทรัพย์สินที่มีอยู่ ไม่รู้วันไหนจะมีคนมาปิดถนน จะมีระเบิดมาตกหน้าบ้าน จะมีคนมาขโมย จะมีตำรวจมาจับเพราะจอดรถผิดทิศ และฉันเศร้าที่การแก้ปัญหาการเมืองของประเทศไทยจบลงด้วยการสูญเสียเลือดเนื้อของทหารและประชาชน..........

หลวงปู่ผ่าน อริยะสงฆ์สาวกยุคปัจจุบัน

2010-03-22T11:52:00.002+07:00

ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาได้ไปกราบนมัสการหลวงปู่ผ่าน ที่อ.อากาศอำนวย สกลนคร มาแล้วสองครั้ง และทุกครั้งก็อิ่มเอิบใจอย่างยิ่ง หลวงปู่แม้จะแปดสิบแปดปีแล้ว แต่ก็ยังแข็งแรง เดินเหิรได้ แม้พูดเบา ๆ ก็ได้ยิน หลวงปู่เมฆตาให้การสนทนาด้วยอารมณ์ที่สบาย ๆ ไม่มีขุ่นมัวเลย กลับออกมาก็ตัวเบา ใจเป็นสุขอย่างยิ่ง ตอนนี้ที่วัดหลวงปู่กำลังสร้างศาลาหลังเล็ก ๆ จึงขอเชิญชวนท่านทั้งหลายไปร่วมทำบุญและรับพรจากหลวงปู่ ขอบอกไว้เลยว่า ท่านไปครั้งแรกแล้วท่านจะเกิดศรัทรากลับไปนมัสการอีกแน่นอนนะจะบอกให้.......

สอบตกธรรมะ

2009-09-30T15:26:00.006+07:00

เรื่องราวต่อไปนี้บันทึกจากชีวิตจริงที่กำลังประสบอยู่ น่าจะเป็นอุทาหรณ์สำหรับท่านที่ตั้งใจอ่านสามารถนำไปประยุกต์ใช้หรือปรับตัวเมื่อเจอสถานะการณ์เช่นเดียวกันนี้ได้

ขอเริ่มต้นด้วยภูมิหลังเล็กน้อยนะครับ ขณะนี้ผมเองอายุหกสิบปีสองเดือนล่วงไปแล้ว นับว่าเข้าสู่วัยที่ควรจะสุขุมรอบคอบพอสมควร และในช่วงสิบปีที่ผ่านมาก็สามารถปรับปรุงตนเองให้เห็นถึงแก่นแท้ฟของชีวิตได้พอสมควร อาทิเช่น หยุดดื่มเครื่องดองของเมาทุกชนิด หยุดสูบบุหรี่โดยเด็ดขาด เล่นกีฬาเป็นนิจ เลือกรัประทานอาหารที่เป็นประโยชน์มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นผักผลไม้ ทานปลามากกว่าโปรตีนจากเนื้อสัตว์อื่น ๆ ทั้งนี้เพราะได้ไปเข้าปฎิบัติธรรมที่สถานปฎิบัติธรรมเวฬุวัน จ.ขอนแก่น เมื่อประมาณปีสี่สาม และศึกษาเพิ่มเติม ฝึกปฎิบัติมาตลอด จนปัจจุบันค่อนข้างแน่ใจว่า น่าจะรับสถานะการณ์ต่าง ๆ ได้ในระดับดีพอควร แต่บัดนี้ มีข้อสอบผ่านเข้ามาข้อหนึ่ง ผมกลับสอบไม่ผ่าน ตกม้าตายเอาดื้อ ๆ อย่างนั้นแหละ มันเป็นยังไงรึ ลองตามเรื่องนี้ในตอนถัดไปนะครับ
ลางบอกเหตุ ในช่วงปลายเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ได้ไปวัดทำบุญเสร็จพิธีสงฆ์ทั้งหมดแล้ว ญาติโยมก็ร่วมกันรับประทานอาหารร่วมกัน นับว่าสุขสงบพอสมควร แต่ทว่าก่อนจะกลับบ้าน เกิดอาการปวดท้องบิดอย่างรุ่นแรง(เป็นบ่อย ๆ เมื่อทานอาหารที่มีรสจัดหรือแปลก ๆ จากปกติ) เลยรับเข้าห้องส้วม เมื่อเสร็จกิจ แม่เจ้าโว้ย? เสียวสันหลังวูป มูกเลือดแปะบนยอดสุดท้ายของกากอาหาร เอาล่ะหว่า เจออะไรเข้านี่ แต่ก็พยายามปรับจิตให้ปกติ น่าจะเป็นบิดรึเปล่าหนอ? (ช่วงนี้เริ่มเป็นกังวลเล็กน้อยแล้ว) กลับถึงบ้านก็ดำเนินชีวิตไปตามปกติ เอาละว่ะ เย็นนี้ไปพบแพทย์ดีกว่า จะทำอย่างไรต่อไป พอไปพบแพทย์ก็ได้คำแนะนำให้ไปโรงพยาบาล พบแพทย์ด้านศัลยกรรม เพื่อตรวจดูอาการให้ชัดเจนว่าเป็นอะไร (ไม่ได้ยาไปรับประทานใด ๆ)
ข่าวร้าย รุ่งเช้าก็ไปพบแพทย์ทันที รอจนเมื่อยตุ้ม ข้าวเช้าไม่ได้กิน ถึงเวลาตรวจ แพทย์ก็สั่งให้ขึ้นเตียงรูดกางเกงลง เปิดตูดไว้ หมอจะได้แหย่เครื่องมือเข้าไปตรวจ แพทย์ก็ใช้ที่ถ่างรูตูดยัดเข้าไป แล้วเอากล้องสั้น ๆ ส่องเข้าดูรอบปลายลำไส้ใหญ่ ดูไปดูมา ไอ่หย่า แพทย์ครางเบา ๆ เจอริดสีดวง แล้วแพทย์ก็ถอดกล้องออก เอานิ้วมือเข้าไปคลำแทน คราวนี้เสียงเพี้ยนไป เนื้อร้าย ๆ ไม่ใช่ริดสีดวง พอได้ยินแค่นี้แหละ จิตตกวูบ ความวิตกกังวัลวิ่งทะลักเข้าจุกอกทันที แต่ก็พยายามปรับให้เข้าสู่ร่องรอย ทำเป็นใจดีสู้เสือ ไม่ใช่น่า ๆ (ครางในใจ) เสร็จการตรวจก็เลยถามนายแพทย์ผู้ตรวจว่า ก้อนใหญ่ไหมครับ ก้อนเล็ก ๆ รักษาได้ นายแพทย์ตอบ และนัดให้มาเอ็กเรย์และตัดชิ้นเนื้อไปพิสูจน์ในอีกสามสัปดาห์ หลังจากกลับโรงพยาบาล คราวนี้แหละ จิตเริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ เอาไงว่ะ จะบอกใครไหม บอกลูกบอกเมียไหม อีกสองวันต้องพาลูกสาวไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลที่ขอนแก่นตามนัด ก็เลยตัดสินใจว่า เรื่องนี้ต้องบอกภรรยาพร้อมไปพบแพทย์ที่ขอนแก่นที่เคยไปรับการผ่าตัดถุงน้ำดีทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน พบแพทย์แล้วก็ไปเอ็กเรย์ที่โรงพยาบาลเอกชนจะได้ไม่ต้องรอคิวนาน ผลเอ็กเรย์ ไม่พบก้อนเนื้องอกใด ๆ ซึ่งก็สบายใจไปได้ระดับหนึ่ง แต่ท่านเอ่ย... เมื่อจิตมันตกไปแล้ว ก็ไม่อาจสลัดความคิดฟุ้งซ่าน(ปรุงแต่ง)ออกไปได้(ตรงนี้แหละที่บอกว่า สอบตกธรรมะ ทั้ง ๆ ที่ได้เตรียมตัวมาหลายปีแล้ว)
ตัวกูของกู จิตปรุงแต่งเกิดขึนจากการไม่รู้จริงในเรื่องของสังขารร่างกาย จึงเกิดตังกูของกูขึ้นมา เมื่อตัวกูเกิดอาการที่ไม่ได้ดั่งใจ จิตก็คิดปรุงแต่งไปต่าง ๆ นา ๆ ถ้ามันเป็นโรคนี้จะรักษาอย่างไร เกิดอาการว้าวุ่น ค้นหาข้อมูลเป็นการใหญ่ วันทั้งวันไม่ทำอะไร ค้น ๆ ๆ ๆ แล้วก็ค้น จนไปเจอเข้ากับหนังสือทรงคุณค่าเล่มหนึ่งเข้า "กาลครั้งหนึ่งเมื่อฉันหัดเดิน" ของสำนักปฏิบัติธรรมเวฬุวันขอนแก่น แน้....ใช่แล้ว เราก็ศิษย์เก่าที่นี่เหมือนกัน เลยคว้าเอามาเป็นต้นแบบในการต่อสู้กับสิ่งที่จิตมันปรุงแต่งขึ้นมา โดยเนื้อหาทั้งหมดเป็นการนำเสนอโครงการ เรียนรู้ดูกายใจด้วยธรรมะ ธรรมชาติ ซึ่งได้นำเอาผู้ป่วยด้วยโรคมะเร็งต่าง ๆ มาฝึกปฎิบัติธรรมพร้อมกับการใช้อาหารบำบัดโรคแทนการใช้ยา(สารเคมี) นั่นแหละจุดเริ่มต้นของการดูแลสังขาร(ตัวกู) ทำตามตารางของโครงการเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ ทั้งปฎิบัติธรรมและการกินอาหาร เป็นเวลาสองสัปดาห์เต็ม ๆ ได้ผลเกินคาด พุงยุบหายไปในบัดดล น้ำหนักลดพรวดเดียวสี่กิโล ในขณะเดียวกันนั้นก็ดิ้นรนวิ่งหาแพทย์ท่านโน้นท่านนี้ ตรวจโน้นตรวจนี่จนสภาพร่างกายแทบทนต่อสภาพการเตรียมตัวก่อนไปตรวจที่ห้องแล็ป(กินข้าวต้มอย่างเตียว กินยาถ่ายสองวันเต็ม ๆ)ไม่ได้ อาการดิ้นรนนี่แหละคือการสอบตกธรรมะ เพราะไปยึคถือเอาว่ามีตัวกูของกูขึ้นมา ทั้ง ๆ ที่ได้ศึกษาเรื่องของชีวิตจากพ่อแม่ครูอาจารย์หลายรูปจากสื่ออินเทอร์เน็ต แต่เจอโจทย์เข้าจริง ๆ กลับขบไม่แตกยังไปแบกเอาไว้ จนต้องหวนกลับไปทวนคำสั่งสอนของพระผู้ทรงศีลทรงธรรมใหม่อีกสองสามรอบจึงค่อยบรรเทาอาการจิตป่วนลงมาบ้าง ปล่อยอารมณ์ที่ประสบมาทิ้งไปบ้าง นั่งอยู่เฉย ๆ แม้อาการมันยังคงแสดงให้เห็นอยู่ว่า กายนี้ยังไม่ปกตินะ ก็ปล่อยมันเป็นไป คิดแค่ว่า โลกนี้กายนี้มันก็เป็นเช่นนี้แหละ หนีกฎธรรมชาติไปไม่ได้ มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นธรรมดาของโลก อย่าว้าวุ่นไปมากนัก อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด สงบจิตไว้ หยุดดิ้นรน แล้วค่อย ๆ คิด หาเหตุหาผล ในแก้ไขปัญหาต่อไป ต้องมีจิตที่เข้มแข็ง อยู่กับโรค(ซึ่งมันแสดงอาการแล้ว)ให้ได้ มองให้เห็นมันเป็นเพื่อนให้ได้ แล้วไปพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญท่านต่อ ๆ ไป แต่สำคัญที่สุดแม้ผลการตรวจด้วยเครื่องมือจะออกมาอย่างไร มันก็ไม่อาจจะตรงประเด็นได้มากเท่ากับตัวเราเอง เพราะฉะนั้นจงเชื่อในตัวเอง(แต่อย่มีอคติเข้าข้างตัวเองนะ) เพราะโรคมันเป็นที่ตัวเอง แพทย์ก็วินิจฉัยไปตามอาการที่เราบอก แต่อาการจริง ๆ มันอยู่ที่เรา หนักแน่นเข้าไว้ ๆ
บทส่งท้าย(ผลการสอบวิชาธรรมะ)
- ผลการสอบเป็น จ (สอบไม่ผ่าน เพราะยังมีอุปาทานในรูปขันธ์)
- ทุกข์อยู่ที่ใจเรานี่เอง หากไม่ไปปรุงแต่งอาการของโรคมันก็จะกำเริบได้ช้า แต่ไปปรุงแต่งมันเข้าเลยทรุดไปกันใหญ่
(โลกมันก็เป็นเช่นนี้แหละ)

องอาจ ผจงศิลป์

2009-08-02T15:47:00.002+07:00

ช่วงนี้เป็นช่วงสุดท้ายของปีงบประมาณ ๒๕๒๒ และเป็นช่วงสุดท้ายของชีวิตราชการของผู้ที่มีอายุครบหกสิบบริบูรณ์(ยกเว้นพวกโกงอายุเอาวันเกิดน้องมาเป็นวันเกิดตัวเอง) ทำให้คิดถึงเพื่อน ๆ ที่รับราชการเหมือนกัน จึงขอเขียนคำนิยมสำหรับเพื่อน ๆ ไว้ ณ ที่นี้
เพื่อนร่วมรุ่นที่โรงเรียนเพิ่มนูน อำเภอยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์
หลังจากสำเร็จชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ จากโรงเรียนผดุงราษฎ์บำรุง ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามวัดขวัญเมือง ได้เข้าเรียนชั้น ม.๑ ที่โรงเรียนเพิ่มพูน ซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชนแห่งเดียวในอำเภอที่เปิดสอนถึงชั้น ม.๖ อันเป็นชั้นมัธยมตอนต้น หากจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยต้องไปเรียนต่อชั้น ม.๗ และ ๘ ที่โรงเรียนประจำจังหวัดเท่านั้น และโรงเรียนเพิ่มพูนได้รองรับนักเรียนจากตำบลต่าง ๆ ของอำเภอยางตลาดทั้งใกล้แลไกล จึงมีเพื่อนฝูงมาจากตำบลต่าง ๆ มากมาย และองอาจก็เป็นเพื่อนจากต่างตำบล(คนในตลาดมักเรียกว่าบ้านนอก(เขตตลาดสด)) ตลอดเวลาห้าปีที่เรียนหนังสืออยู่ด้วยกันนั้น องอาจเป็นคนที่เพื่อน ๆ ให้ความสนิทสนมมาก เพราะเป็นคนพูดเสียงดังฟังชัดเหมือนเสียงลำโพงหนังขายยา และได้มีโอกาสร่วมทีมฟุตบอลเยาวชนไปแข่งขันระดับจังหวัดด้วยกันจึงสนิทสนมกันมากขึ้น หลังจากนั้นผมต้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯและเรียนมหาวิทยาลัย จึงขาดการติดต่อจากองอาจไปนาน จนกระทั่งปี ๒๕๑๙ ได้ย้ายกลับมาสอนที่วิทยาลัยครูมหาสารคาม จึงได้พบกันอีกครั้งหนึ่งเมื่อองอาจเข้ามาศึกษาระดับปริญญาตรี และได้สดับรับฟังข่าวอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งพักหลังนี้ว่าจะได้รับแต่งตั้งไปเป็นผู้บริหารโรงเรียนในต่างถิ่น แต่มาทราบทีหลังว่าไม่ได้ไปรับตำแหน่ง เลยสงสัยอยู่นานว่าเพราะอะไร สุดท้ายมาทราบเรื่องตอนที่ลูกสาวเขามาศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาว่า โรงเรียนนั้นมันอยู่เลยเขาปักธงชัยเมืองโคราชไปอีก ไม่ไปเพราะกลัวรถตกเขา เออ เพื่อนเรานิกลัวตกเครื่องบินเหมือนล้อต๊อกเลย องอาจเป็นคนขยันมาก ซึ่งจะเห็นได้จากเขามีอาชีพเสริมเป็นเกษตรกร เลี้ยงโคพันธ์รับผสมพันธ์ทั่วประเทศ(ผสมพันธ์โคนะไม่ใช่พันธ์คน) เพาะเห็ดส่งนอก อื่น ๆ อีกมากมาย นับว่าองอาจเป็นบุคคลที่ควรเอาเยี่ยงอย่างเป็นอย่างยิ่งคนหนึ่ง ในแง่ของอาชีพครูองอาจก็ดำรงตนอยู่ในระเบียบวินัย ปฎิบัติหน้าที่ด้วยคงามขยันและสื่อสัตย์สุจริต จนได้รับตำแหน่งรองผู้อำนวยการโรงเรียนห้วยเม็กวิทยาจนถึงวันเกษียณราชการ
จึงขอชื่นชมเพื่อน องอาจ ผจงศิลป์ให้เป็นที่ประจักษ์ต่อสาธารณะชนไว้ ณ ที่นี้

ฉันเริ่มนับถอยหลังสำหรับงานราชการแล้ว...

2009-05-25T13:35:00.003+07:00

พฤษภาคม 2517 คือวันเริ่มต้นของชีวิตราชการไทย เงินเดือนเริ่มที่ 1250.00 บาท รายได้เสริมจากการสอนภาคค่ำ ชม.ละ 50 บาท อาทิตย์ละ 4 ชม. โสดสนิท กินข้าวหอพัก 1 มื้อ อีกสองมื้อตามสะดวก ซึ่งส่วนมากก็โรงอาหาร หนึ่งปีผ่านไปก็มีเงินเหลือเก็บบ้างสักสี่ซ่าห้าพัน เลื่อนขั้นเงินเดือนปีแรก 150.00 บาท( 1 ขั้น) ข้าราชก็คือผู้เสียสละ รับค่าจ้างที่พอประทังชีวิต แต่ทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ดูแลนักศึกษาหอพัก สอนสัปดาห์ละ 30 คาบ ช่วยงานบริการหลังสอน(พิมพ์ข้อสอบ โรเนียวข้อสอบ เย็บข้อสอบ จัดข้อสอบเข้าซอง จ่ายข้อสอบ ตรวจสอบความเรียบร้อย เก็บข้อสอบเข้าตู้ ดูแลเด็กช่วยงานประจำปีวัดพระปฐมเจดีย์ นอนเวรห้องธุรการ ....) แต่ก็ภูมิใจที่ได้เป็นข้าราชการ รับใช้ชาติศาสน์กษัตริย์ด้วยความซื่อสัตย์ แม้บางครั้งจะมีผู้เข้าใจผิด คิดไปว่าได้รับผลประโยชน์จากการจัดซื้ออุปกรณ์ แต่ความจริงก็คือความจริง ซึ่งก็ได้พิสูจน์ในตัวมันเองไปแล้ว ผลของกรรมย่อมเป็นของผู้กระทำ เมื่อทำดีก็ย่อมได้รับผลดี ชั่วชีวิตราชการสามสิบกว่าปี บอกตรง ๆ ว่า สามารถผ่อนส่งรถเก่งถูก ๆ ได้คันหนึ่ง ผ่อนส่งหม้อหุงข้าวไฟฟ้า 2 ใบ ผ่อนส่งพัดลม 1 เครื่อง ผ่อนส่งทีวีสี 2 เครือง นอกนั้นเป็นสมบัติที่พ่อแม่ผู้มีพระคุณได้มอบให้ทั้งนั้น และตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยมีงานอาชีพเสริมใด ๆ ฉันค้าขายไม่เป็น ฉันเปิดสอนพิเศษไม่เป็น(ได้แต่ไปรับจ้างเขา) ขายชีดไม่เป็น โอ้ย สารพัดที่ทำไม่เป็น แต่ก็ดีใจที่สามารถสอนจนมีลูกศิษย์ที่ออกไปทำมาหากินจนประสบผลสำเร็จหลายคนและเขาเหล่านั้นก็เป็นผู้รู้จักกตัญญู และบางคนก็ไปศึกษาเล่าเรียนต่อจนสำเร็จปริญญาขั้นสูงสุด และกำลังจะสำเร็จอีกหลายคน
30 กันยายน 2552 คือวันสุดท้ายของการรับราชการ เพราะต่อจากนี้ไปเขาไม่จ้างอีกแล้ว เนื่องจากแก่เกินการใช้งานแล้ว ความจำก็เริ่มเสื่อมแล้ว กำลังวังชาก็เริ่มลดน้อยถอยลงแล้ว โรคภัยไข้เจ็บก็เริ่มรุมเร้ามากขึ้นเรื่อย ๆ และนี่มันก็เป็นปกติของโลก หามีอะไรจีรังหยั่งยืนไม่บนโลกนี้ ดังนั้นก็ใกล้ถึงเวลานั้นแล้ว ฉันจึงเริ่มนับถอยหลังมาได้หลายวันแล้ว............

สุวรรณภูมิอีกครั้งน่ะ.....

2008-06-07T12:07:00.004+07:00

กลับถึงบ้านซะที...
..หลังจากนั่งการบินไทยลำน้อย ๆ มาทั้งคืนยันรุ่งแล้ว ก็ถึงสนามบินสุวรรณภูมิซะที แล้วความจริงก็ปรากฎในเรื่องห้องสุขา ทุกคนก็มุ่งหน้ามาใช้ห้องสุขาที่พื้นดินมากกว่าบนเครื่อง(เวลาใช้งานมันแกว่งไป-มาไม่ค่อยถนัดเท่าใด) แม่เจ้าโว้ย! นี่เขาทำห้องสุขาให้คนไม่กี่สิบคนใช้รึเปล่า เพราะมีจำนวนห้องและเครื่องบริการน้อยมาก เดินอั้นฉี่มานานกว่าจะถึงห้องสุขาแต่พอโผล่หน้าเข้าไปก็ต้องตกใจ เพราะมีคนเข้าคิวรอฉี่เต็มห้อง เนื่องด้วยมีห้องส้วมและโถฉี่เพียงอย่างละ 2 ที่ คนลงเครื่องแต่ละลำก็สาม-สี่ร้อยคน มันจะไปพอเพียงได้ไง? น่าจะเอาคนออกแบบมาเขกกะโหลกสักสองสามทีนะ ทำได้...............

..หลังจากปล่อยของเสียแล้วก็ไปเช็คอินเข้าเมืองไทย ก็ง่าย ๆ ไม่รอนานเปิดไว้หลายช่อง ลากกระเป๋าเข้าไปเพื่อไปรอรถต้องผ่านร้านจำหน่ายสินค้า ซึ่งกินพื้นที่เกือบทั้งหมดเลย สินค้าปลอดภาษีขายดีเป็นเทน้ำเทท่า โดยเฉพาะสุราต่างประเทศ ยืมพลาสปอร์ทกันวุ่นวายเพื่อใช้สิทธิ์ซื้อได้เล่มละขวด นี่เป็นห่วงสังคมไทยมาก เพราะไม่ว่าจะเรียนมาระดับใดก็ตาม ยังหลงไหลในรสสุราเหมือนไม่ได้ผ่านการศึกษามา เรามีคำสอนที่จะทำให้พ้นทุกข์ที่ทั่วโลกเขากำลังนำไปใช้กัน แต่พวกเราเองกลับไม่สนใจนำมาใช้ เรามันสังคมไม่มีศาสนาที่แท้จริง มีเฉพาะในทะเบียนบ้านเท่านั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่สุราในบ้านเราจึงขายได้เป็นล่ำเป็นสัน และผู้คนก็หลงใหลในรสสุราจนขาดสติ อุบัติเหตุที่เกิดจากสุราจะมีคนตายมากกว่าการเกิดสงครามกลางเมืองในประเทศอิรักเสียอีก
..หลังจากจ่ายจนกระเป๋าแห้งแล้วก็ออกมารอรถที่ด้านหน้า ซึ่งก็ออกจะร้อน เพราะบริเวณรอรถเป็นช่วงอาคารโล่ง ๆ มีพื้นที่นิดหน่อย การที่จะนั่งรอรถออกจะคับแคบพอควร และแถมมีแท็กซี่อิทธิพลมาจองทางเดินให้บริการอีก เลยคับแคบไปใหญ่ น่าจะปรับปรุงให้เหมือนดอนเมืองจะให้ความสะดวกแก่ผู้โดยสารพอสมควร รถมาแล้วก็รีบขึ้นรถไปเพื่อกลับบ้าน
..ไม่มีความสุขใดเท่ากับการได้กลับมาถึงบ้านเสียที เพราะคิดถึงเมียเหลือเกิน..............

มิวนิค เยอรมัน

2008-04-30T13:43:00.006+07:00

8 ต.ค. 2550
..เช้านี้เดินทางเข้าสู่มิวนิค การจราจรเริ่มจอแจบ้างเล็กน้อย เท่าที่ผ่านทานั้นยังไม่มีรถยนต์มากเท่าที่มิวนิค แต่ที่มิวนิคเองก็ยังน้อยกว่ากรุงเทพฯมาก ไม่ติดยัวเยี่ยอย่างกรุงเทพ ค่อยข้างสะดวก ไม่ต้องรอไฟจราจรอย่างบ้านเรา แม้ถนนหนทางจะแคบกว่าก็ตาม

เก้าโมงกว่า ๆ ก็ถึงมหาวิทยาลัย rosenheim ซึ่งเก่งในเรื่องของงานไม้ ตั้งแต่การออกแบบ การจัดทำ และพัฒนาขึ้นถึงขั้นการสร้างผลิตภัณฑ์จากไม้ไผ่ให้มีคุณภาพเหมือนไม้เนื้อแข็ง น่าจะมีมหาวิทยาลัยสักแห่งในบ้านเราได้พัฒนาศักยภาพงานไม้อย่างเขาบ้างนะ เพราะบ้านเราไม้ดี ๆ มีให้ใช้งานมาแต่โบราณ เดี๋ยวนี้ฉิบหายหมดแล้ว เพราะขาดสำนึกในการใช้งาน ได้เวลาอาหารเที่ยงก็ร้านอาหารจีนเช่นเคย เสร็จแล้วราว ๆ บ่ายสองโมงก็ถึงตัวเมืองมิวนิค มีเวลา 2 ชั่วโมงเพื่อไปศึกษาพิพิธภ้ณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ ผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ ยังดูไม่ทั่วเลย สมกับเป็นเมืองอุตสาหกรรมจริง ๆ เครื่องจักรตั้งแต่ยุคเริ่มต้นยุคเครื่องจักรไอน้ำจนถึงยุคไอพ่น มีแสดงให้ดูหมด

เครื่องบินลำใหญ่ ๆ ถูกตัดเป็นส่วน ๆ ให้ได้สัมผัส ค่อนข้างประทับใจในการให้การศึกษาของเขามาก ผิดกับบ้านเรา ขาดการส่งเสริมให้ประชาชนได้เรียนรู้ เอาแต่บรรเทิง เพ้อฝัน ป้อนให้ประชาชน ดังนั้นเขาย่อมเจริญกว่าเราแน่นอน

มีเวลาเหลือเล็กน้อยก็ข้ามถนนไปเดินดูร้านรวงต่าง ๆ ซึ่งว่าไปแล้วบ้านเราจับเอาร้านเหล่านั้นไปไว้บนห้างสรรพสินค้าหมด ทำให้เสียบรรยากาศไปการชอบปิ้งพอสมควร ขาดเอกลักษณืของร้าานจำหน่ายสินค้าแต่ละยี่ห้อ ซึ่งของเขายังเหมือนสมัยโบราณแถวเยาวราช ซึ่งก็เห็นได้ชัดเจนว่า เยาวราชยังเป็นแหล่งที่ดึงดูดผู้คน แม้นักท่องเที่ยวจากต่างชาติก็ไม่เคยละเว้น สมควรอนุรักษ์เอาไว้ ปรับปรุงแต่อย่าเปลี่ยนแปลงเอกลักษณ์เดิมที่มีอยู่

..บ่ายสี่โมงเศษ ๆ ก็ออกจากมิวนิคเพื่อไปสนามบินมิวนิค ซึ่งอยู่นอกเมืองออกไปหลายสิบกิโล อาหารเย็นว่าจะไปแวะงานเทศกาลเบียร์ ซึ่งอยู่ทางผ่านไปสนามบิน ปรากฏว่าเขาเลิกงานไปแล้ว เลยเห็นแต่เขากำลังเก็บของอยู่ อาหารเที่ยงเลยกลายเป็นเบอร์เก้อคนละชิ้น ระหว่างทางไปสนามบินต้องผ่านสนามฟุตบอลของสโมสรบาเยินร์มิวนิค

ซึ่งออกแบบเป็นรูปไข่ครึ่งลูก แปลกกว่าสนามอื่น ๆ เลยแวะลงไปถ่ายรูปด้านนอกสนาม เพราะวันนี้เขาไม่เปิดสนาม

ออกจากสนามฟุตบอลก็มุ่งสู่สนามบิน กว่าจะเข้าลานจอดรถได้ก็ปาเข้าไปห้าโมงกว่า ๆ ใกล้จะต้องเช็คอินแล้ว เพราะเครื่องบินจะออกเวลาสองทุ่มกว่า ๆ เตรียมตัวแปลงฟันแล้วก็ออกช้อบอีกล่ะตามประสาเสี่ยไทย ๆ หกโมงกว่า ๆ ก็ไปเช็คอินแล้วเขาไปรอขึ้นเครื่อง รอไปรอมาก็ได้ข่าวว่าเครื่องบินยังไม่มาถึงมิวนิคเลย การบินไทยดีเลย์ไปกว่าสามชั่วโมงกว่า ๆ กว่าจะออกจากมิวนิคได้ก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่งแล้ว...............................

บูดาเปรสต์

2008-04-30T10:43:00.008+07:00

7 ต.ค. 2550
..เช้านี้เมื่ออิ่มหนำสำราญกันแล้วก็ออกเดินทางขึ้นเขาไปเยี่ยมชมอนุสาวรีย์อิสระภาพ ซึ่งมีรูปปั้นขนาดใหญ่เป็นสตรีถือขนนกไว้เหนือศรีษะ

และเช่นเคยที่นี่มีของฝากราคาชิ้นละหลายร้อยที่ผลิตในประเทศจีน เมื่อมองลงไปที่ตัวเมืองบูดาเปรต์จะเห็นทัศนียภาพที่สวยงาม ตัวเมืองจะถูกแบ่งกลางด้วยแม่น้ำดานูป ทำให้ได้สองเมือง คือ เมืองเก่าบูดา และเมืองใหม่เปรสต์

นักท่องเที่ยวมาแวะที่นี่กันมาก รถท่องเที่ยวแทบจะหาที่จอดไม่ได้ หลังจากนั้นก็เดินทางสู่กรุงเวียนนา ออสเตรีย...
..อาหารเที่ยงมื้อนี้ออกจะแปลกกว่าทุกมื้อ เพราะเป็นอาหารเที่ยงริมทาง แวะปั๊มน้ำมันระหว่างทางก่อนถึงกรุงเวียนนา เป็นอาหารสำหรับคนยุโรปล้วน ๆ กินได้เล็กน้อยประเภททอด ๆ เส้น ๆ นั่นแหละ บุปเฟต์ ออกจะแพงมาก ๆ ตกคนละไม่ต่ำกว่าเจ็ดยูดร นำ้ดื่มในยุโรปจะมีสองแบบคือแบบน้ำเปล่าบ้านเรากับน้ำเปล่าที่อัดก๊าซ(มีแต่น้ำกับลมไม่มีสีไม่มีน้ำตาล) เวลาเรียกน้ำดื่มจากพนักงานต้องระบุด้วยว่าเอาก๊าซหรือไม่
..เมื่อถึงกรุงเวียนนาก็แวะชมพระราชวังเซินบรุนน์

สร้างอย่างยิ่งใหญ่ในศตวรรษที่ 17-18 โดยกษัตริย์แห่งราชวงศ์ฮับส์เบิร์ก เป็ที่ประทับของพระนางมาเรียเทเรซาและราชวงศ์ มีทั้งหมด 1441 ห้องโดยเปิดให้ชมเพียง 40 ห้องเท่านั้น ผู้คนมาท่องเที่ยวกันมาก ระบบจัดการดีทำรายได้วันละไม่น้อยเลย ออกจากพระราชวังก็มุ่งหน้าไปชอบปิ้งที่ถนนคนเดิน แต่วันนี้เป็นวันอาทิตย์ร้านขายสินค้าส่วนใหญ่จะปิดกัน เพราะค่าแรงวันหยุดเพิ่มเป็นหกเท่าตัว ส่วนใหญ่จะพบแต่พวกศิลปินออกมานำเสนอตัวเองพร้อมรับเงินบริจาค เสร็จก็ออกเดินทางไปพักที่ panorama hotel ริมถนนอีกครั้ง เนื่องจากจุดนี้อยู่ใกล้กรุงมิวนิคมากที่สุด หากไปพักที่มิวนิคราคาจะแพงกว่ามากทีเดียว

ดานูป ฮังการี

2008-04-29T13:52:00.005+07:00

6 ต.ค. 2550
เช้านี้มุ่งหน้าไปฮังการี
..สองฝากทางจากออสเตรียไปฮังการีนั้น ผู้คนรวมกลุ่มสร้างบ้านอยู่อาศัยกันเป็นหย่อม ๆ
สลับกับทุ่งปลูกพืชไร่ตลอดเส้นทาง แลดูเขียวขจีตลอดเส้นทาง
ถนนช่วงใดผ่านหมู่บ้าน เขาจะสร้างกำแพงกั้นเสียงทั้งสองฝาก
ทำให้ไม่สามารถมองเห็นอาคารบ้านเรือนของชุมชนได้
..สิบโมงกว่า ๆ ก็ถึงปราสาท melk เข้าเยี่ยมชมสักชั่วโมงกว่า ๆ ก็ถึงเวลาอาหารเที่ยง เสร็จกิจก็มุ่งหน้าไปฮังการี ถึงด่านตรวจคนเข้าเมืองประมาณบ่ายสองโมงกว่า ๆ รอเจ้าหน้าที่ขึ้นรถมาประทับตราสักพักหนึ่ง เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองที่ไหน ๆ ก็เหมือนกัน ขาดจิตบริการ ไม่กระตือรื้อร้นเลยว่าคนเขารอกันอยู่ กว่าจะขึ้นรถมาประทับตราได้ก็อัดบุหรี่ไปเป็นมวนแล้ว

..ถึงโรงแรม stadion ก็บ่ายสี่โมงกว่า ๆ ร้านรวงปิดหมดเพราะเป็นวันเสาร์ เลยไม่ออกไปเดินชอบปิ้ง หกโมงเย็นก็ลงไปทานอาหารเย็น รสชาดและความหลากหลายดีกว่าทุก ๆ ที่ที่ผ่านมา จากนั้นก็ไปล่องเรือที่แม่น้ำดานูป ออกจะผิดหวังมาก ๆ นั่งเรือล่องไปกลับราว ๆ กิโลหนึ่ง บนเรือฉายวิดีโอ เลือกภาษาได้ตามที่ต้องการ ภาษาไทยก็มี

มองสองฟากฝั่งก็เห็นแต่ไฟ ตัวอาคารมองไม่เห็นเลยไม่ได้อารมณ์ตามคำบรรยาย

หากจะว่าไปแล้ว หากบ้านเราที่กรุงเทพจะทำอย่างนี้บ้าง คืออย่าเอาอย่างหรู ๆ อย่างที่มีอยู่ในวันนี้ ซึ่งราคามันแพงเกินไป ทำให้คนไทยเองยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสบ้าง สองฝากแม่น้ำเจ้าพระยาช่วงสะพานพระปิ่นเกล้านั้นออกจะสวยงามมากกว่าที่ดานูป แต่เรายังขาดการให้บริการหลาย ๆ เรื่อง เช่น การจัดทำวิดีโอที่มีคุณภาพทั้งเนื้อหาและการนำเสนอ

Zalburge

2008-04-29T12:19:00.002+07:00

5 ต.ค. 2550
อาหารเช้าก็แบบเดิม ๆ ไข่ต้มนับว่าหมดก่อนอย่างอื่น ๆ
แย้มที่นี่ออกจะเค็มไปนิด ขนมปังออกจะแข็งไปสำหรับคนไทย

กาแฟที่เยอรมันสู้ในโรงแรมที่เมืองไทยไม่ได้เลย ของเราดีกว่ามาก
เสร็จจากอาหารเช้าก็เดินทางไปโรงเรียนฝึกบิน(เครื่องบินเล็กและเครื่องร่อน)
ปรากฏว่าสภาพอากาศไม่อำนวย ฝนตกพร่ำ ๆ เลยอดบินกัน
พักปล่อยฉี่สักครู่ก็ออกเดินทางไป zalburge เมืองที่พบคนไทยมากที่สุด เพราะมาช๊อบปิ้งกัน
อาหารเที่ยงมื้อนี้ที่ zalburge ออกจะคล่องคอขึ้นบ้าง เพราะเรียกร้องไข่เจียวได้
หลังเติมพลังแล้วก็ออกเดินทางไปศึกษาดูงานที่โรงเรียนฝึกฝนอาชีพ ซึ่งใช้ระบบการศึกษาแบบ
ทวิภาคี ซึ่งนักศึกษาส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานจากโรงงานอุตสาหกรรมต่าง ๆ ส่งเข้าเรียน
การใช้เครื่องมือเครื่องจักรที่มีใช้ในโรงงาน โดยเรียนที่โรงเรียน 1 วัน
ไปฝึกงานที่โรงงาน 4 วัน จะเห็นได้ว่าคนเยอรมันนั้นส่วนใหญ่เรียนกันแค่ระดับอาชีวะ
เมื่อเข้าสู่โรงงานก็จะได้รับการส่งเสริมให้เรียนเฉพาะทาง คือปรับระดับฝีมือ
จากพนักงานทั่วไป ฝึกอบรมหรือเรียนตามหลักสูตรเพื่อเป็นพนักงานชำนาญการ
หลังจากนั้นก็จะเรียนหรือฝึกอบรมเป็นพนักงานชำนาญการพิเศษ และมีโอกาสฝึกอบรมเพื่อ
เป็นหัวหน้า(ผู้บริการระดับต้น กลาง สูง) เมื่อเปรียบเงินเดือนก็ไม่แตกต่างจากผู้ที่
สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญา เช่น วิศวกร ถ้าสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี
การทำงานมักจะไปประจำโครงการ เมื่องานเสร็จก็เปลี่ยนโครงการใหม่ อยู่ไม่ติดที่
ส่วนพวกจบอาชีวะจะเข้าโรงงาน แล้วเลื่อนระดับฝีมือและเงินเดือนขึ้นไปเรื่อย ๆ แต่อยู่ติดที่
หลังจากนั้นก็ไปซื้อของฝากตามนิสัยไทย ๆ ซื้อกันชนิดเทกระเป๋าเลย
โดยเฉพาะเครื่องประดับซึ่งเขาว่ากันว่าถูกกว่าซื้อที่เมืองไทยเล็กน้อยพอประมาณ
ของฝากยอดฮิตอีกอย่างคือ ชอคโกแลทที่มีรูปโมสาร์ท เพราะที่นี่เป็นบ้านเกิดของโมสาร์ท
ว่าซื้อซีดีโมสาร์ทสักแผ่น เห็นราคาแล้วซื้อไม่ลง พอ ๆ กับที่ขายในเมืองไทย
เลยตัดใจไม่ซื้อ หาโอกาสซื้อที่บ้านเราดีกว่า ไม่ต้องหอบหิ้วข้ามน้ำข้ามทะเล
ผู้คนมาท่องเที่ยวกันมาก เพราะเป็นวันศุกร์ และหากเป็นวันอาทิตย์เขาจะปิดร้านกันหมด
เนื่องจากค่าแรงต้องจ่ายเพิ่มเป็นสี่เท่า ดังนั้นอย่าได้ไปเที่ยวในอาทิตย์เป็นอันขาด
เหนื่อแล้วก็เข้าที่พักโรงแรม panorama hotel ซึ่งอยู่ติดริมทางระหว่างเมือง

Kempten University

2008-04-28T16:11:00.003+07:00

4 ต.ค. 2550
..อากาศกำลังดีพร้อมอาหารเช้าแบบเดิม ๆ อาศัยไข่ต้มกับแอบเปิลอย่างละใบแล้วปิดท้ายด้วยครัวซองขนมปังที่ถูกปากคนไทยมากที่สุด หลังจากอิ่มหมีพีมันกันแล้วก็ออกเดินทางไปมหาวิทยาลัย Kempten ซึ่งเน้นทางสาขาวิทยาศาสตร์ประยุกต์ และโรแกรมที่เปิดล่าสุด(น่าสนใจมาจัดทำบ้าง) คือ Health & Tourism ฟังบรรยายเสร็จก็ลงนาม MOU กัน แล้วก็ไปทัวร์ห้องเรียนห้องแลบกัน ถ้าจะว่าไปแล้วห้องปฏิบัติการสาขาวิศวกรรมศาสตร์นั้นที่เมืองไทยกินขาด ส่วนห้องสมุด(ไม่ได้โม้นะ)นั้น มรม. กินขาดครับ ผิดกันแต่นักศึกษาเขาเข้าใช้บริการมากกว่าของเรา(คนไทยนี่อ่นหนังสือน้อยจริง ๆ สังคมไทยเลยไร้ปัญญาอย่างที่เป็นอยู่เดี๋ยวนี้ ปล่อยให้อันทพาล ปกครองบ้านเมืองอยู่ได้) นศ.ที่เยอรมันนั้นขยันเรียน(เอาใจใส่ ตั้งใจ)มากกว่า นศ.ไทยมาก ๆ เลย จะเห็นได้จากหากอาจารย์ไม่เข้าสอนจะออกไปตามและต่อว่าพร้อมเชิญให้เข้าไปสอน อย่างวันนี้อาจารย์ที่มาต้อนรับเรานั้นมีชั่วโมงสอนรออยู่ เมื่อถึงเวลา นศ.ได้มาเชิญไปสอนพร้อมต่อว่าที่ไม่เข้าห้องตามเวลา จนต้องรีบขอตัวไปทำการสอน แต่ที่เยอรมันนี่ หนุ่ม ๆ สา ๆ สอบบุหรี่กันจัง เหม็นไปทั่วลานหน้าห้องเรียน นั่งสอบบุหรี่กันเต็มลานไปหมด สมควรปรับปรุงเรื่องนี้ ต้องจัดบริเวณให้เป็นสัดส่วนจะดีมาก
..อาหารเที่ยงวันนี้ที่ในเมือง ร้านอาหารจีนเช่นเคย(ราคาถูกพอมีกำไรของคนจัดทัวร์) เริ่มด้วยซุบมะเขือเทศ ผัดผัก ผัดเห็ด .... ข้าวสวย ก็อิ่มกันทุกผู้คน แล้วก็ได้เวลาโปรดของคนไทย ชอบปิ่งไงล่ะ สองชั่วโมงเต็ม ๆ เลยมีโอกาสลิ้มลองไอศครีมในอากาศเย็น ๆ ดู ก็อร่อยเข้าท่าทีเดียว เปรียบเป็นเงินไทยแล้วราคาออกจะแพงทีเดียว รสชาดดีไม่หวานจัดเช่นบ้านเรา
..ตกเย็นไปพักที่ Guggemos Hotel เมือง Tegersee ซึ่งอยู่ติดทะเลสาบชื่อเดียวกับชื่อเมือง อาหารเย็นมื้อนี้ออกจะวิเศษสุด ๆ สำหรับทัวร์นี้ คือได้อาหารไทยซึ่งเจ้าของร้านเป็นชาวขอนแก่น แซบหลายเด้อ......... ลาบ ไก่ทอด เนื้อผัดพริก ผัดเปรี้ยวหวาน ....... ล่อกันนัวทั้งเบียร์ทั้งไวน์ สนุกสนานกว่าทุก ๆ วัน จนสามทุ่มก็กลับเข้าที่พัก อากาศออกจะเย็นเลยนอนห่มผ้าทั้งคืน

แคว้นบาวาเรีย

2007-12-20T15:52:00.000+07:00

เช้าวันที่ 3 ตค. 2550
หลังอาหารเช้า (ขนมปังแข็ง ๆ กาแฟ เนื้อดิบรมควัน ไข่ต้ม พลไม้) ก็ออกเดินทางไปเมืองฟุสเซ่นบนปลายสุดถนนสายโรแมนติกเมือกเขาแอลป์ในแคว้นบาวาเรีย(ความเป็นจริงถนนสายนี้ก็แลดูนับว่าสวยเอาการ ในส่วนของการตกแต่งบ้านเรือนด้วยไม้ดอกไม้ประทับ ทุ่งหญ้าเขียวขจีซึ่งเป็นเพราะธรรมชาติอำนวย หากมองย้อยกลับมาบ้านเรา มีถนนหลายเส้นทางที่สามารถพัฒนาให้เป็นถนนโรแมนติกแบบเขาได้ เช่น ถนนเรียบแม่น้ำโขงตอนเหนือ จากภูชี้ฟ้ามุ่งสู่เชียงราย ถ้าว่าไปแล้วธรรมชาติรอบข้างถนนบ้านเราดูดีกว่าเยอะ แต่การจัดการทุ่งหรือป่าข้างทางไม่เป็นระบบระเบียบเท่านั้น ปล่อยให้รกร้างว้างเปล่าโดยไม่ได้ทำประโยชน์ใด ๆ และบ้านเรือนก็ไม่ได้จัดระเบียบให้เรียบร้อย ประดับประดาด้วยไม้ดอกไม้ประดับ หากลงมิทำกันตั้งแต่เดี๋ยวนี้ ประเทศเราชนะขาด)
เดินทางมาเป็นชั่วโมง ๆ ก็ถึงปราสาทหนอยชวานซไตน์ ซึ่งสร้างเมื่อ คริสต์ศตวรรษที่ 18-19 รัชสมัยของพระเจ้าลุควิกที่ 2 ซึ่งใหญ่โตพอประมาณ เดินทางมาเพื่อดูก้องหินที่นำมาสร้าง เพราะไม่สามารถเข้าไปดูรายละเอียดในชั้นต่าง ๆ ของปราสาทได้ เวลามีน้อย ก็เลยได้แค่ถ่ายรูปภายนอก การท่องเที่ยวแบบนี้น่าเบื่อมาก ไม่ได้ลิ้มรสของศิลปะ มองทะลุสู่จิตวิญญาณของสถานที่ไม่ได้ เพราะต้องรีบไปที่อื่น ขนส่งผู้คนขึ้นเขาด้วยรถบัสชนิดพิเศษ เพื่อการนี้โดยเฉพาะบรรจุครั้งละเกือบร้อยคน อันนี้น่านำมาเป็นอย่างในบ้านเราบ้าง เช่น การขึ้นไปไหว้พระธาตุดอนสุเทพ น่าให้จอดรถส่วนตัวที่ตัวเมือง แล้วจัดรถที่ทำพิเศษแบบนี้เอาไว้ให้ ขึ้นไปบนเขา จะช่วยลดมนภาวะของสิ่งแวดล้อมมาก และได้ประโยชน์กันทุกฝ่าย ถนนก็ไม่ต้องซ่อมบ่อย ๆ
ลงจากปราสาทก็มุ่งหน้าเข้าสู่เมือง kempten เข้าพักที่ park hotel kempten อาหารเย็นเป็นสเต็กไก่ง้วง วันนี้ค่อยยังชั่วรสชาดพอกลืนได้ลงคอ(สำหรับคนอีสานปากปลาแดก....)

ก้าวแรกบนแผ่นดิน สวิสเซอร์แลนด์

2007-12-16T13:29:00.001+07:00

นี่หรือ สวิสเซอร์แลนด์แดนศิวิไล
เช้าวันที่ 2 ต.ค. 2550 เที่ยวบินที่ TG970 ก็ถึงท่าอากาศยานซูริคส์ ลงจากเครื่องแล้ว ก็มารอรถไฟฟ้าเพื่อเข้าสู่ตัวอาคารสนามบิน รวดเร็วดีแท้ ไม่แออัด แม้จะมีเครื่องเข้าเทียบท่าหลายลำ รอผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองเดี๋ยวเดียวก็รับกระเป๋าเพื่อไปขึ้นรถบัส อันจะเป็นพาหนะพาไปตลอดสัปดาห์นี้
รถทัวร์ก็เทียบได้กับเมืองไทย ออกจะแคบไปยนิดหนึ่ง เยอรมันนี่เขาประหยัดจริง ๆ นึกว่าจะเป็นรถบัสที่โอ่โถงใหญ่โต ความจริงในบ้านเรามีดีกว่านี้เยอะ คนขับอายุก็เลยวัยรุ่นไปแล้ว จึงดูออกจะสุภาพเรียบร้อยและขับรถดีมาก ๆ แต่ว่าคนแถวนี้บางทีแหกกฏน่ากลัวมาก เช่นกลับรถกันตรงถนนหลักเลย เพราะจะไปหาที่เลี้ยวกลับไม่ได้ แต่คนอื่น ๆ ก็ยินยอมโดยดี จอดสนิท ไม่ว่าอะไร รอให้หมุนไปหมุนมาสองสามรอบ ได้ที่แล้วก็ทยอยกันไป เป็นบ้านเราได้เอาปืนยิงกันสนั่นแน่ ๆ
ออกจากสนามบินก็มุ่งหน้าสู่เขาริกิ อาหารเช้าเรียบร้อยแล้วบนเครื่อง อากาศวันนี้ก็ออกจะไม่เย็นเลย อุตสาห์ส้วมเสื้อสองชั้น บางท่านถึงกับบ่น แม้..หรอกกันได้ว่าอากาศจะเย็น พอถึงเชิงเขาก็เขาไปรอรถรางที่จะขึ้นเขา
ถนนหนทางชนบทของเมืองนี้ดูออกจะแคบไปสำหรับคนไทย ดังนั้นจึงหาที่กลับรถยากมาก สถานีรถรางก็เลยต้องทำแท่นกลับรถยนต์ให้บริการลูกค้าด้วย บ้านน่าเอาอย่างนะ
รถรางที่นี่ดูออกจะมองเรื่องความปลอดภัยเป็นหลัก คือตัวลากจูงขึ้นลงนั้นจะใช้เฟื่องขับแทนการใช้ลวดเส้นโต ๆ ทำให้มั่นคงขึ้นเยอะ ไม่ต้องกลัวขาด เพราะเป็นเฟื่องเหล็กขนาดโตสับลงไปในร่องบนรางเหล็ก แต่ก็มีความรวดเร็วดี
ถึงยอดเขาแล้วนึกว่าจะเย็นจนสั่น แต่วันนี้มันดันไม่เย็นกว่า 8 องศาซี ก็เลยออกจะอุ่น ๆ เมื่อเดินไปเดินมา มองจากยอดเขาริกิจะเห็นยอดเทือกเขาแอลป์รำไร ๆ ซึ่งปกคลุมด้วยหิมะค้างปี การขึ้นลงเขาที่นี่ดูออกจะปลอดภัยมาก ๆ จัดระบบระเบียบดีมาก บ้านเราน่าเอาอย่างเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะรถราง

ลงจากเขาก็รอเรือข้ามฟากทะเลสาปไปเมืองลูเซิล ออกจะเป็นโปรแกรมที่มีคนเดินทางมาก ทั้งชาวยุโรปและตะวันออกอย่างเรา ๆ ดูออกจะคราคร่ำไปด้วยผู้คน ขึ้นจากเรือก็ได้เวลาอาหารเที่ยง อาหารจีนมื้อแรกบนแผ่นดินยุโรป เนื่องจากเป็นวันหยุดจึงหาร้านอาหารปกติทั่วไปไม่ได้ ต้องสั่งอาหารล่วงหน้า ร้านแคบ ๆ ห้องน้ำห้องเดียว มีบริกรคนเดียว คนครัวคนเดียว ต้องรีบ ๆ กิน เรื่องอย่างนี้ให้ไปเมืองไทย รับรองสนุกและถูก เราเองมีเรื่องอาหารที่เหนือกว่าเมืองในยุโรปอย่างมาก บริการก็ดี แต่ทำไมเขาไม่มาเที่ยวกัน?
หลังอาหารเที่ยงก็เดินทางไปดูน้ำตกไรน์ ก็มีชื่อเสียงมาก เพราะผู้คนเมื่อลงเครื่องที่ซูริคส์แล้ว มักจะมองหาที่เที่ยวก่อน ท่านผู้หลักผู้ใหญ่ท่านได้เล่าให้ฟังว่า สมัยท่านเป็นเอกอัครราชฑูตที่สวิสมักจะถูกพวกเจ้านาย(นักการเมือง)ที่เอาเงินแผ่นดินมาเที่ยว ให้หาที่ท่องเที่ยวให้ ซึ่งท่านบอกว่าไม่รู้จะพาไปไหน เพราะแต่ละแห่งมีแต่ไกล ๆ เลยพามาดูน้ำตกที่นี่ เลยกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวขนาดใหญ่ไปเลย ผมว่าน้ำตกสาวน้อยเจ็ดชั้นที่หมวกเหล็กสระบุรีดูดีกว่าเยอะ(หากมีน้ำมาก ๆ เหมือนเขา)
ออกจากน้ำตกก็มุ่งหน้าสู่เมือง meersburg และเข้าพักที่ hotel zum schiff ซึ่งว่าไปแล้วโรงแรมตักสิลาที่มหาสารคามดูออกจะหรูกว่าเยอะเลย อาหารเย็นมื้อนี้ก็ต้องเสต็กอยู่ดี เพราะไม่มีอย่างอื่นและต้องสั่งล่วงหน้า แต่ที่เขาไม่เคยขาดเลยก็คือเบียร์และไวน์ ซึ่งตรงตามวัตถุประสงค์ของปีศาจสุราทั้งหลาย ดื่มจนได้ที่ เสียงดังรบกวนคนอื่น ๆ จนฝรั่งมันหนีออกจากร้นไปหมด ไม่ว่าดอกเตอร์หรือดอกต่อยก็เหมือนกัน ทำไมจึงให้สุรามันครอบงำได้ขนาดนี้................................

กรุงเทพฯ - ซูริคส์ กับการบินไทย

2007-12-10T14:21:00.000+07:00

นับเป็นความภาคภูมิใจของคนไทยที่มีสายการบินแห่งชาติ
แต่น่าเสียดายว่า คนไทยกับไม่ได้เป็นเจ้าของจริง ๆ
มีเพียงผู้คนกลุ่มหนึ่งเท่านั้นที่ได้ประโยชน์
ร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้า ๆ ไม่ได้รับผลประโยชน์ด้วยเลย
มีแต่ถูกขูดรีด ค่าโดยสารสำหรับคนไทยหาได้มีพอเหมาะตามฐานะไม่
พนักงานการบินไทยมีชีวิตอย่างอุดมสมบูรณ์
แต่น้องน้อยบนยอดเขา กลับยากจนซ้ำซาก เดือดร้อน
การบินไทย ให้อะไรกับเขาเหล่านั้นบ้าง ?
เอาละ ทีนี้ เที่ยวบินนี้เป็นไงบ้าง ?
ว่ากันแต่ละเรื่องนะครับ

ขนาดของเครื่องบิน แอร์บัส 300-400 ที่เดินทางไกล 10-11 ชั่วโมงนั้น
ค่อนข้างไม่เหมาะ เพราะที่นั่งนั้นแคบเกินไป ขนาดรูปร่างคนไทย ยังอึดอัด แล้วฝรั่งตัวโต ๆ จะเป็นยังไง การบินไทยมองแค่ กำไร แต่หาได้มีคุณธรรมในการให้บริการไม่ การค้าหากขาดคุณธรรม มันก็ไม่เป็นผู้ที่เจริญสักเท่าใด ความจริงน่าจะปรับที่นั่งให้โตกว่านี้สักนิด ลดเก้าอี้สักตัวต่อแถว ลดกำไรสักนิด ยังไง ๆ ค่าโดยสารก็คิดกำไรอยู่แล้ว และผู้โดยสารก็เต็มลำทุกวันอยู่แล้ว
การบริการบนเครื่องบิน ก็ต้องบอกว่าเรายังคงรักษามาตรฐานได้เหมือนเดิม กี่ปี ๆ ก็แบบนี้ แต่สายการบินอื่น ๆ เขาพัฒนาขึ้นมามากแล้ว เกินเลยการบินไทยไปแล้วนะ แต่เรายังคงเหมือนเดิม ไม่รู้คาย หาอะไร ๆ ที่ประทับใจมากกว่านี้ได้ไหม อย่าเอาแต่นอนมากนัก ที่นั่งประหยัดนะก็มองมั่งนะ
ยอดเยี่ยมกระเทียมดองก็ต้องกัปตัน ขอบคุณคนไทยเก่ง ๆ ที่ยังคงรักประเทศไทย คนไทยนี่ขับเครื่องบินเก่งมาก ๆ ขอย่องยกทีมงานกัปตัน
อาหารและเครื่องดื่มนั้น ก็พอเหมาะพอควร แต่เอาใจคนไทยหน่อยนะครับ เพราะผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นคนไทย อาหารสำรองน่าจะมีเก็บไว้บ้าง ไม่ใช่หมด ๆ ต้องอดไปมื้อ
ห้องสุขา ถ้ามันชำรุดก็ซ่อมบ้างนะครับ คนเป็นร้อย มันรอไม่ไหวจริง ๆ นะตอนมันปวดเต็มที่
ถ้ารักษาเวลาขาออกและขาเข้าให้ได้ไม่เกินกำหนดสักครึ่งชั่วโมง จะเป็นสายการบินที่ยอดเยี่ยมมากนะครับ ได้ยินไอ้ตาน้ำข้าวมันบ่น(ด่าแม่)เพราะเครื่องดีเลย์เป็นหลายชั่วโมง

ยังไง ๆ ก็ยังรักการบินไทยอยู่เหมือนเดิม
ขอบคุณที่ให้บริการนะจ้ะ......................

ยุโรป ใครว่าสวยจริง?

2007-10-10T13:04:00.000+07:00

บันทึกการเดินทางไปศึกษาดูงานที่ยุโรป(๑-๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๐)
ก้าวแรกที่สุวรรณภูมิ(ความภาคภูมิของคนไทยบนความอัปยศของผลงาน)
ข่าวคาวของสนามบินสุวรรณภูมิได้ประเดประดังเข้ามาสู่สังคมไทยในช่วงปีห้าศูนย์นั้น ออกจะมาในรูปของความไม่สง่างามของการดำเนินงานที่ค่อนข้างรีบร้อน
และอบอวลด้วยกลิ่นคาวทุจริตคอรัปชันของรัฐบาลทักษิณ ซึ่งได้ไตร่ตรองพิจารณามาตามลำดับขั้นตอนของข่าวคาวเหล่านั้น แต่ก็ยังไม่ได้ปักใจตัดสินตามที่ได้รับทราบมา ยังคงเผือใจไว้ให้ไปเห็นของจริงก่อน แล้วจึงจะตัดสินใจได้ว่าจริงหรือไม่อย่างไร และวันนี้ ๑ ตค. ๕๐ ก็ได้มาที่สนามบินสุวรรณภูมิจริง ๆ สิ่งที่ประจักษ์ในครั้งนี้พอจะยกมาแสดงให้พิจารณามีดังนี้

ขนาดอาณาบริเวณสนามบินสุวรรณภูมินั้นใหญ่จริง แต่เมื่อพิจารณาลงไปในรายละเอียดต่าง ๆ แล้วมีข้อเท็จจริงน่านำมาพิจารณา ดังต่อไปนี้

ความสวยงาม สนามบินสุวรรณภูมินับได้ว่ามีการออกแบบที่สวยงามไม่แพ้สนามบินอื่น ๆ ทั่วโลกเลย ผิดแต่ว่าเมื่อเข้าไปดูใกล้ ๆ จะเห็นความไม่เรียบร้อยของการก่อสร้างมากมาย รวมความก็คือไม่มีการขัดเกลาการก่อสร้างไม่ว่าจะเป็นตัวอาคารหรือสนาม
บริเวณด้านนอกอาคารยังดูไม่เข้าท่าเท่าใด ต้องปรับปรุงอีกพอสมควร
ภายในอาคารผู้โดยสารทั้งขาเข้าและขาออก การให้สีภายในดูออกจะทึม ๆ ไปหน่อย หากทำให้สว่างมากกว่านี้สักนิดก็จะดูสวยงามมากว่านี้ และที่สำคัญห้องน้ำที่สุวรรณภูมินี้จัดได้ว่าแย่ตามข่าวจริง ๆ แย่ทั้งปริมาณและความสะอาด เปรียบเทีบกับสนามบินอื่น ๆ แล้วอันนี้ต้องแก้ไขอย่างมากและรีบด่วน การออกแบบในส่วนนี้น่าจะผิดพลาดอย่างมาก ยังไม่เคยเห็นห้องน้ำของสนามบินที่ไหนเขาทำกันอย่างนี้ ห้องน้ำชายมีห้องส้วมสองห้อง โถฉี่สองโถ และสองอ่างล้างมือ ขณะที่มีผู้ใช้บริการวันละเป็นแสนคน
บริเวณพักผู้โดยสารขาเข้าและขาออกนั้น ออกจะวุ่นวาย ขาดความเป็นระเบียบ คือไม่มีการจัดสัดส่วนบริเวณให้ชัดเจนและเพียงพอ เช่น ช่วงขาเข้าเมื่อผ่านด่านออกมาแล้ว ออกจะวุ่นวายกับผู้มารอรับญาติ
และผู้ให้บริการอื่น ๆ ขวางทางเดินเพื่อเจรจาหาลูกค้า ช่างอิทธิพลจริง ๆ แม้แต่ทางเท้านอกอาคารยังมีเจ้าแม่แท็กซี่มาขวางทางเดินอีก ทำกันไม่อายฟ้าดินเลย เมื่อไหร่มันจะเป็นระบบระเบียบสักที ส่วนบริเวณขาออกบอกจริง ๆ ออกจะเอาเปรียบผู้ใช้บริการมาก ๆ ไม่มีบริเวณส่งแขกเลยมาถึงต้องรีบเช็คอินแล้วเข้าไปเดินซื้อของ จึงจะพอได้หายใจบ้าง แต่ไม่มีที่นั่งพักเลย ดังนั้นจึงผ่านด่านเพื่อออกไปนอนรอเครื่องที่ประตูขึ้นเครื่องบิน ซึ่งใหญ่โตมโหราญมาก เดินลากกระเป๋าซะขาเดี๋ยงไปเลย.......

การบริการอาหารและเครื่องดื่มออกจะอึดอัดไปหน่อยในทุก ๆ บริเวณ ขาดความสะดวกไปพอสมควร กว่าจะได้กินข้าวเดินซะหิวจนท้องกิ้ว ร้านด้านทางเดินก็ราคาแพงแบบไม่สมเหตุสมผลเลย สู้ที่ดอนเมืองไม่ได้เลยโดยเฉพาะอาคารผูโดยสารภายในประเทศ
ส่วนการบริการอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นเช็คอิน ด่านต่าง ๆ นับได้ว่าอยู่ในระดับมาตรฐานไม่แพ้ประเทศใด ๆ ที่เคยไปเยี่ยมมา อันนี้ต้องยกย่องจริง ๆ

กว่าจะหลุดพ้นไปขึ้นเครื่องได้ก็ปาเข้าไปหนึ่งนาฬิกาของวันใหม่แล้ว และต่อไปก็จะเป็นบรรยากาศบนเครื่องแอร์บัส 300-400 เที่ยวบิน TG 970 กรุงเทพฯ-ซูริคส์...............

ประเทศไทยจะไปรอดหรือ?

2007-03-17T10:52:00.000+07:00

สอนหนังสือมากว่าสามสิบปี มองเห็นหายะนะของประเทศไทยชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ปีแรก ๆ (2517) มีความสุขที่ได้ถ่ายทอดความรู้ และผู้รับก็พยายามรับอย่างเต็มที่
แม้ผู้เรียนที่เข้ามาในสถาบัน จะเป็นผู้เรียนที่พลาดหวังมาจากสถาบันที่มีชื่อเสียง
แต่ความใฝ่ใจในการเรียนก็ไม่ได้ด้อยลงแต่อย่างใด
ดังนั้นเมื่อสำเร็จการศึกษาไปแล้ว จึงสามารถประกอบอาชีพได้อย่างสมบูรณื
ตั้งแต่ช่วงปี 2535 เป็นต้นมา การสอนเริ่มลดความสุขลงไปเรื่อย ๆ
อันเนื่องมาจากผู้เรียน ขาดการใฝ่เรียนรู้อย่างแท้จริง
เข้ามาเรียนเพียงเพื่อหวังจะได้ปริญญาบัตรเท่านั้น
จบไปทมำงานแล้ว จึงไม่สามารถประกอบอาชีพได้อย่างสมบูรณ์
ใช้เงิน ใช้อิทธิพล เพื่อจะได้ตำแหน่างหน้าที่
โดยเฉพาะการอาศัยอำนาจทางการเมือง
ทำให้ประเทศไทยอ่อนด้อยในทุก ๆ ทาง
สังคมเหลวแหลก มีแต่คนเห็นประโยชน์ส่วนตนเป็นใหญ่
โกงกิน ฉ้อฉน ไปทั้งบ้านทั้งเมือง คนดี ๆ มีความสามารถมีน้อยเหลือเกิน
นีบวัน ผู้เรียนยิ่งไม่ใฝ่รู้มากขึ้น จนเดี๋ยวนี้ เข้าห้องสอนเหมือนเข้าห้องอบ
ให้ทำแบบฝึกหัดก็ไม่ทำ ให้ฟังก็ไม่ฟัง
ติดอยู่กับวัตถุนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะโทรศัพท์เคลื่อนที่ ไม่สนใจอะไร นอกจากรอฟังเสียงเรียกของโทรศัพท์
แล้วด็คุยจ้อ ไม่รู้กาละเทสะ
ชั่งไร้ปัญญาในการพินิจพิจารณา ว่าอะไรควค อะไรไม่ควร
อะไรมาก่อน อะไรมาหลัง
ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก นักศึกษาปริญญาโท เที่ยวไล่คว้าเอาเด็ก ม.5 มาเป็นผัวชั่วคราว
บำบัดความใคร่ ตอนกำลังเรียน หลังเครียด
แล้วประเทศไทยจะไปรอดรึ?

กรรมมันมาเร็วจริง ๆ หนอ...............

2006-10-25T11:57:00.000+07:00

ทุกอย่างบนโลกใบนี้มันมีเหตุแห่งผลนั้น ๆ เสมอ
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
เหตุดี ย่อมส่งให้ได้รับผลดี
เหตุชั่ว ย่อมได้รับผลชั่ว
นี่แหละสัจธรรม
คนเราบางทีก็หลงผิด ในความสามารถของตนเอง
หลงผิดว่า คนอื่นไม่รู้เท่าเท่าตนเอง เลยหลงระเริงสร้างเหตุชั่ว ๆ
หลงใหลในลาภยศสรรเสริญ
ติดยึคอยู่ในวัตถุ หลงผิดไปว่า เงินนั้นแลกได้ทุกอย่าง
ลืมคิดไปว่า เงินไม่อาจแลกกับความสุข(ที่แท้จริง)ทางใจได้
ได้แต่สุขจอมปลอมประเดี๋ยวประด่าว
แล้วก็มานั่งทุกข์ หาแผ่นดินอยู่ไม่ได้
ต้องเล่ร่อนไปมา
พลาดโอกาสเป็นมหาบุรุษ
กลายเป็นทุรชนไปในพริบตา
กรรมมันมาเร็วจริง ๆ หนอ...................

ความจริงที่หลีกไม่พ้น

2006-06-01T10:25:00.000+07:00

หลายท่านคงไม่เชื่อเรื่องของ กรรมเก่า
พระพุทธองค์ได้ทรงตรัสไว้กว่าสองพันห้าร้อยปีมาแล้วว่า
เรามีกรรมของของตน กรรมนี้แหละนำมาเกิด
หากทำกรรมอันใดไว้ ไม่ว่าดีหรือเลว
เราย่อมรับผลของกรรมนั้น
สำหรับท่านที่ไม่เชื่อเรื่องกรรม ก็คงประพฤติปฏิบัติ
ไปตามกิเลส คิดว่าเกิดมาแล้วตายไปก็สิ้น
ขณะที่มีชีวิตอยู่ ก็ทำตามใจปรารถณาไปเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะการสะสมของนอกกาย ทรัพย์สินเงินทอง
ไม่ว่าจะได้มาโดยวิธีที่สุจริตหรือฉ้อฉล
หากท่านคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นการกระทำที่สุจริต
ถูกต้องตามกฏหมาย(มนุษย์กำหนดขึ้น) แต่หากกระทำไป
ด้วยการฉ้อฉล เพื่อเอาเปรียบ(ทำร้าย) คนอื่น ๆ แล้ว
กรรมนี้แหละคือกรรมชั่วแน่นอน จงรอรับผลของกรรมนั้น ๆ ได้
มันอาจจะตอบสนองในภพนี้หรือภพหน้า หลีกหนีไม่พ้น
และที่เห็น ๆ กันอยู่ในปัจจุบัน ได้มาเจ็ดหมื่นแปดหมื่นล้าน
แต่หาได้นอนหลับสนิทไม่ ผู้คนเขาก่นด่า สาปแช่งอยู่ทุกวัน
แล้วเวลาตายจะร้อนรนทุรนทุราย เพราะ
ไม่อยากจากสิ่งที่หามาได้จากกรรมชั่วนั้น............

สงกรานต์ หรือ สงคราม

2006-04-15T21:36:00.000+07:00

พฤติกรรมของคนรุ่นใหม่ในวันสงกรานต์ปัจจุบันนี้ เพี้ยนไปจากเดิมมาก ๆ
จากพฤติกรรมที่ชุ่มเย็นทั้งกายและใจ เป็นรุ่มร้อนทั้งกายและใจ
ดังพฤติกรรมต่อไปนี้
-ใช้ยานพาหนะเป็นเครื่องสาดน้ำ เกิดอุบัติเหตุมากมาย
มีคนบาดเจ็บล้มตายในวันสงกรานต์มากกว่าในสนามรบ
เพราะรถยนต์และมอเตอร์ไซต์ ในสมัยก่อนรดน้ำกันตามริมแม่น้ำลำคลอง
เดินด้วยเท้า อุบัติเหตุรุนแรงถึงตายจึงไม่มี เดี๋ยวนี้ขี่รถสาดน้ำกัน อันตรายมาก
-ฉวยโอกาสสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นโดยอ้างวันสงกรานต์ เช่น ปะแป้งแก้มสาว ๆ
ตั้งแก็งริมถนนดักสาดน้ำ(แม้ถนนสายหลักที่รถวิ่งด้วยความเร็ว)ทำให้ผู้ที่ไม่ประสงค์จะเล่นน้ำเดือดร้อนมาก จนถึงกับมีอุบัติเหตุ โดยเฉพาะผู้ที่ใช้มอเตอร์ไซต์
-เปิดเพลงเสียงดัง แต่ละบ้านก็เลือกเพลงที่ตนชอบ เล่นเสียงดังมาก
จนฟังไม่ได้ เพราะเสียงรบกวนกันไปหมด

สัจธรรม : ปลาหมอตายเพราะปาก

2006-03-01T10:24:00.000+07:00

คนได้อยู่อาศัยบนโลกนี้มานานแล้ว
คนได้เรียนรู้ความเป็นไปของตัวเองมานาน
จนสามารถสร้างเป็นองค์ความรู้บอกเล่ากันต่อ ๆ มา
"ปลาหมอตายเพราะปาก" ก็เป็นองค์ความรู้หนึ่งที่เป็นริงเสมอ
คำพังเพยสุภาษิตนี้ ได้เปรียบเทียบพฤติกรรมของปากปลาหมอ
กับปากของคน ซึ่งปลาหมอหรือคนใด ไม่มีสำรวมในการใช้ปาก
ก็จะถึงซึ่งความวิบัติ ถึงแก่ความตาย
เหตุการณ์บ้านเมืองที่วุ่นวายอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะปากเป็นเหตุ
เช่น คุณสมัคร ขาดความสำรวมในการใช้ปากทำมาหากิน
สุดท้ายก็ต้องปิดรายการ เดือดร้อนกับผู้เกี่ยวข้องไปทั้งหมด
นอกจากตัวเองเดือดร้อนแล้ว ยังทำให้คนอื่นพลอยเดือดร้อนไปด้วย
และคุณทักษิน ก็ใช้ปากแบบไม่สำรวม
ทำให้บ้านเมืองเกิดวุ่นวาย เพราะมีผู้คนออกมาต่อต้าน
เหตุด้วยเพราะปากเปล่งวาจาที่ไม่เหมาะสม
คุณทักษินไม่มีสัมมาวาจา
ชอบใช้วาจาสามหาว โอหัง อวดเก่ง อวดรวย
และที่สำคัญ โกหก
ซึ่งพฤติกรรมทางปากอย่างนี้ ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งผู้บริหารประเทศ
ซึ่งควรจะมีสัมมาวาจา
ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้น
มรรค 8 คำสอนของพระพุทธเจ้ามีมาสองพันห้าร้อยกว่าปีแล้ว
ทำไม เราจึงไม่ใส่ใจนำมาประพฤติประฏิบัติตาม
สุดท้าย ขอฟันธงเลยว่า คุณทักษิน ต้องยุติความเป็นผู้นำของประเทศในวันนี้
อันมีเหตุมาจากปากนั่นเอง
1 มี.ค. 49 10.47 น.

ประเทศลาว[1]

2005-12-18T15:32:00.000+07:00

เมื่อวันที่ ๑๕-๑๖ ธค. ๔๘ ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปปฏิบัติงานที่นครเวียงจันทร์ ประเทศลาว
จำได้ว่าไปเวียงจันทร์ครั้งหลังสุดเมื่อปี ๒๕๓๘ กับทีมงานฝ่ายวิชาการ
เพื่อแสวงหาความร่วมมือกับวิทยาลัยดงโดก ซึ่งสภาพทั่วไปยังอยู่อย่างธรรมชาติ
ถนนจากท่าเดื่อไปเวียงจันทร์ยังเป็นถนนลูกรัง ฝุ่นตลบอบอวล
ไปเที่ยวนี่ผ่านทางสพานมิตรภาพไทย-ลาว สะดวกดีมาก
ด้านฝั่งลาวเจริญด้านวัตถุไปมาก ดู ๆ ไป แล้ว หนองคายไปยังไง
เวียงจันทร์ก็เดินไปยังงั้น ไม่ว่าถนนหนทาง อาคารบ้านช่อง หรืออื่น ๆ
ดู ๆ ไปแล้วไม่แพ้กันเลย ไปคราวที่แล้วถนนหนทางเต็มไปด้วยรถจักรยาน
แต่คราวนี้ มอเตอร์ไซต์เต็มถนนไปหมด เหมือนบ้านเราแด่ะแลยล่ะ
อาคารบ้านช่องของเก่าถูกทุบทิ้งไปเยอะ
มีตึกปูนใหญ่โตขึ้นมาแทน ทำให้อากาศร้อนมากขึ้น เช่นเดียวกัน
หนุ่ม ๆ สาว ๆ ลาวในยุคนี้ก็ถอดแบบไปจากเมืองไทยก็ว่าได้
ขี่มอเตอร์ไซต์คันโก้ ใส่กางเกงยีน เสื้อสั้นเลยเอว
เห็นหมด ทั้งรูสะดือและกางเกงใน
เสียดายผ้าถุงลายสวย ๆ หายไปเกือบหมด
เหลือให้เห็นเพียงสาว ๆ ในสำนักงาน และแม่ค้าแม่ขายตามห้างต่าง ๆ
ราคาอาหารสำหรับคนต่างชาติก็แพง หัวหนึ่ง ๆ ประมาณ ๒๕๐ บาท ต่อมื้อ
โรงแรมก็มีมากมาย หรู ๆ ก็เยอะ
ไปคราวนี้ ได้เข้าพักโรงแรมที่หรูที่สุดในเวียงจันทร์ .ดอนจัน.
ราคาห้องปกติสี่พันกว่าบาทต่อคืนเท่านั้น
นับว่าให้บริการได้ระดับสากล
ดังนั้นไปเที่ยวลาวไม่ต้องกลัวนอนลำบาก
เวียงจันทร์เปลี่ยนแปลงไปเยอะ

แต่สิ่งหนึ่งยังเหนี่ยวแน่นคือ ตลาดเช้าขายสินค้า
ยังคงโก่งราคาขายเหมือนเดิม ต้องต่อรองให้ได้ครึ่งหนึ่งจึงจะเหมาะสม
ถ้าจะให้ดีต้องไปหาซื้อตามแหล่งผลิต เช่น
หน้าวัดธาตุหลวง มีผู้ผลิตแกะสลักเขาควายเจ้าหนึ่ง ขายปลีกขายย่อย
และขายส่งไปที่ตลาดเช้า ซึ่งนำไปโก่งราคามากกว่าเท่าตัว
มีเรื่องราวต่าง ๆอีกมากจะนำมาเล่าในคราวต่อ ๆ ไป

วันออกพรรษา

2005-10-18T14:58:00.000+07:00

ปีนี้สี่แปด วันออกพรรษาได้ไปทำบุญที่วัดเช่นเคย
มีเรื่องประทับใจมาเรื่องหนึ่ง
คือ ได้พบกุลธิดาที่ใฝ่ในธรรมคนหนึ่ง
อายุประมาณ สี่ ขวบ
มาวัดกับพ่อ
ประฏิบัติตนได้ถูกต้องทุกขั้นตอนของพิธีการ
เริ่มตั้งแต่
-เมื่อขึ้นบนศาลา สิ่งแรกที่กระทำคือ กราบพระประธานสามครั้งตามธรรมเนียมปฏิบัติ
-เมื่อถึงพิธีการ ก็กล่าวคำอาราธนาศีลได้ถูกต้อง
-นั่งรับศีลได้ถูกต้อง ไม่เคลื่อนไหว จนเสร็จพิธีการ
-ขณะพระสวด ยังสามารถท่องบทสวดตามได้ถูกต้อง
-ใส่บารต เมื่อพระสงฆ์สวดบทสรรเสริญพระพุทธเจ้า(พาหุง...)
-เสร็จพิธีกราบ สาม ครั้ง
เห็นแล้วเจริญตา เจริญใจเป็นอย่างยิ่ง จนอดจะนำมาเล่าไม่ได้
ขอให้จำเริญ ๆ นะหนู

รับพระราชทานปริญญาบัตรที่ มร.อุบลราชธานี

2005-09-09T13:54:00.000+07:00

26 สค.48 มร.มหาสารคามเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรประจำปี 2548
นับเป็นงานที่พ่อ-แม่ผู้ปกครองและบัณฑิตต่างเฝ้ารอคอยมานาน
เพื่อจะได้เข้าเฝ้าชื่นชมพระบารมี สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ
ปีนี้ได้เข้าร่วมในพิธีด้วย นั่งเป็นพระอันดับด้านหลังบนเวที
ในนามของกรรมการสภามหาวิทยาลัย ซึ่งปีนี้ค่อยข้างคึกคัก
มีกรรมการสภาฯไปร่วมเกือบจะครบทุกท่าน และมีบัณฑิตเข้ารับ
พระราชทานปริญญาบัตรเกือบหกพันคน ต้องจัดพิธีถึงสองรอบ เช้า-บ่าย
และเป็นครั้งที่สองที่ได้อยู่บนเวทีงานพระราชทานปริญญาบัตร
ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536(ไม่แน่ใจแต่อยู่ในช่วง 35-37) เป็นผู้ขานนามบัณฑิต
ผลออกมาไม่ดีนัก คือตอนท้าย ๆ บัณฑิตลำดับที่สองร้อยกว่า ๆ นั้น
เสียงเบาและช้ากว่าที่ควรจะเป็น นอกนั้นก็ได้รับผลตอบรับว่าดี
ส่วนปีนี้ขึ้นไปนั่งบนเวทีเฉย ๆ แต่ความรู้สึกมันสุดจะตื่นเต้น
คือ นั่งลุ้นตลอดเวลา ลุ้นให้พิธีผ่านไปด้วยความเรียบ
หรือหากมีอะไรผิดพลาดก็ให้แก้ไขได้ทันท่วงที
หยุดพักทีไรต้องวิ่งเข้าห้องน้ำทุกที สุดจะกลั้นจริง ๆ
มันตื่นเต้นกว่าผู้ทำหน้าที่ขานนามบัณฑิตและตัวบัณฑิตเสียอีก
และแล้วงานก็ผ่านไปด้วยความเรียบร้อย
แม้จะมีอะไรขลุกขลักบ้าง ก็เรื่องปกติของมนุษย์
ข้อผิดพลาดย่อมมีเสมอเมื่อเราลงมือทำงาน
แม้จะเตรียมการ(ซ้อม)มาอย่างดีแล้วก็ตาม
นั่นอาจจะมาจากความตื่นเน้นด้วย เพราะปีหนึ่งก็ทำหน้าที่เพียงครั้งเดียว
บัณฑิตเองก็รองเท้าหลุดอีกตามเคย เพราะพึ่งหัดใส่ส้นสูงก็คราวนี้เอง
น่าจะมีวิชาสักวิชาหนึ่งเตรียมนักศึกษาให้พร้อมที่จะเผชิญกับ
การเข้าร่วมงานในสังคมต่าง ๆ เช่น การเต้นรำ การแต่งกายตามกาละเทศะ
ขอบคุณทุก ๆ ท่านที่ช่วยกันทำงานนี้จนลุล่วงไปด้วยดี
กลับออกจากอุบลตอนสามทุ่มกว่า ๆ
รถติดยาวมาก คาดว่าจากอุบลถึงร้อยเอ็ดนั้นรถไม่ระยะทิ้งห่างเลย
ดังนั้นคืนนั้นจึงมีอุบัติเหตุระหว่างเดินทางกลับเป็นช่วง ๆ
เรื่องนี้น่าจะหาขบวนการป้องกันล่วงหน้าสำหรับปีต่อไป
เช่น จัดเจ้าหน้าที่ตำรวจให้กระจายตลอดเส้นทางเพื่อลดความเร็วของการขับรถ
และอำนวยความสะดวกสำหรับรถที่กลับมาจากอุบล อาจจะเพิ่มช่องทางวิ่งให้มากขึ้น
น่าจะช่วยป้องกันอุบัติเหตุได้ อันนี้ฝากไว้กับผู้บริหารที่จะดำเนินงานในปีถัดไปนะครับ

ความสำเร็จของลูก กับ ปูตัวละพันบาท

2005-08-01T11:52:00.000+07:00

๒๗-๓๐ กค. ๔๘ ที่ผ่านมา มีโอกาสได้หยุดพักร้อน
ประจวบเหมาะกับลูกสาวคนเก่งรับปริญญาพอดี
จึงใช้เวลาทั้งหมดที่กรุงเทพฯ
เดินทางโดยรถยนต์คันโก้ ไปเรื่อย ๆ ไม่เกินเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
สังเกตุดูจะเห็นได้ว่าเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ที่รถยนต์วิ่งในวันนั้น
ได้ใช้ความเร็วอยู่ในช่วงที่รัฐบาลขอร้อง
คนไทยเราเมื่อจำเป็นก็ร่วมมือกันดี มีส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังแหกคอก
ขับรถด้วยความเร็วเหมือนพายุ น่าจะจับมายัดขี้ใส่ปากเนอะ....
งานพระราชทานปริญญาบัตรปีนี้ มีบัณฑิตรวมกันกว่าเก้าพันคน
จึงต้องใช้เวลาถึงสามวันจึงแล้วเสร็จ
ผู้คนมากมาย เต็มไปด้วยความปิติสุข
แม้ไม่มีโอกาสเข้าเฝ้าพระบารมีอย่างสมัยเก่าก่อน
ก็เฝ้ารออยู่หน้าจอทีวี พอถึงชื่อบุตรตนเองก็แหวกผู้คนเข้าไปใกล้ ๆ จอทีวี
รอยยิ้มเต็มใบหน้า พร้อมทั้งกดซัตเตอร์ถ่ายภาพทีวี
แค่นี้ก็ถือเป็นบุญอันมากแล้ว
ขอจงทรงพระเจริญ ยิ่งยืนนาน
คราวนี้ก็เฝ้ารอจนกว่าจะเสร็จพิธี
นั่นรอไปนาน กลิ่นเหม็นก็เริ่มโชยมามากขึ้น
ความสกปรกดูจะมากขึ้นกว่าที่เข้ามาตอนแรก
ไม่เห็นมีเจ้าหน้าที่มาปัดกวาดเก็บขยะเลย
แม้ ค่าเทอมทีก็สี่ซาห้าหมื่นบาทต่อเทอมนะ
ไม่แบ่งมาทำความสะอาดให้งามตาบ้างเลยนะ
อะไร ๆ ที่เป็นของรัฐนี่ ดูออกจะสกปรกมากว่าของเอกชนนิ
ลงทุนด้านภูมิทัศน์บ้างก็จะดีไม่ใช่น้อยนะจะบอกให้
พอหกโมงเย็นกว่า ๆ เกือบจะหนึ่งทุ่มก็เสร็จพิธี
เลยลิ่วลี่ไปหาข้าวเย็นให้สำราญ ฉลองมหาบัณฑิตใหม่ซะหน่อย
กะว่าจะให้สำราญบานอุรา ด้วยอาหารรสชาดดี ๆ สถานที่งาม ๆ จานชามที่สะอาด ๆ
เลยแวะกันไปในย่านที่ออกจะเห็นทางทีวีบ่อย ๆ
พบพอดีร้านนี้คนเยอะมาก ๆ รถจอดกันเต็มสองฝากถนน
เลยตกลงว่า เอาร้านนี้แหละ เคยออกทีวีช่องห้าท่าจะดีไม่น้อย
เลือกโต๊ะเหมาะ ๆ นั่งลงครบห้าคนก็สั่งอาหาร
ผัดพักรวมมิตรหนึ่ง ปาเก๋านึ่งหนึ่ง ผัดหอยลายน้ำพริกเผาหนึ่ง กุ้งชุบแป้งทอดหนึ่ง
และรายการสุดท้าย รายการที่แสนจะทำให้บรรยากาศในกินสดุดหยุดกึก
คือปูเนื้อเผาหนึ่งตัว ตัวโตกว่าฝ่ามือเด็กแปดขวบเล็กน้อย ปูตัวนี้ราคาขีดละหนึ่งร้อยบาท
กะว่าสักห้าหกขีดเห็นจะได้ แต่ในใบเก็บเงินบอกว่าหนึ่งกิโล โอ๋ แม่เจ้าโว้ย
ดูรายการอื่น ๆ ก็เกือบตกเก้าอี้ ผัดหอยลายนับได้ยี่สิบตัว กินได้บ้างไม่ได้บ้าง
ราคาจานละหนึ่งร้อยยี่สิบบาท ทุกอย่างราคาเกินความน่าจะเป็นไม่ต่ำกว่าสามถึงสี่เท่า
เมื่อเปรียบเทียบกับบริการ เช่นพนักงาน ดูออกจะสกปรก จานชามเป็นพลาสติกคุณภาพร้านข้าวแกง
โต็ะนั้นก็ร้านข้าวต้มดี ๆ นี่เอง
รสชาดก็พอปานนั้น ไม่ถึงกับต้องถวิลหามากินอีก ครั้งเดียวเข็ดจนตาย
นับว่าเป็นรายการที่ทำมาค้าขายไร้ยางอายที่สุดเท่าที่พบมา
ราคาขนาดนี้ นั่งห้องอาหารโรงแรมหรู ๆ ได้สบาย
สรรพกรน่าจะไปสอบดูบ้างนะ จ่ายภาษีครบถ้วนไหม
สมาคมผู้บริโภคลองตรวจสอบดูที มันออกจะเอาเปรียบลูกค้ามากไป
จึงแจ้งมายังทุกท่านว่า อย่าได้ย่างกายไปเลยนะที่ร้าน เบียร์หิมะ...............
ตกเย็นอีกวันเลยไปแก้ตัวที่เมืองทองแถว ๆ หน้าม.สุโขทัย
มีหลายร้าน บรรยากาศดีมาก อุปกรณ์ดีมาก บริการเยี่ยม
ที่สำคัญรสชาดอร่อยถูกปากคนไทยมาก ราคาถูกกว่าร้านที่ว่านั้นกว่าเท่าตัว
เลยอิ่มจนต้องปลดเข็มขัด ต้องขอโทษจำชื่อร้านไม่ได้
กินของคาวแล้วต้องไปล่อของหวานกับกาแฟสักแก้ว
ซึ่งก็อยู่ใกล้ ๆ กันนั่นแหละ
คราวนี่ไอครีมทำเองรสผลไม้ เยี่ยมมาก ๆ
ราคาก็ไม่ได้แพงไปกว่าไอครีมยี่ห้อต่างด้าวเลย
รสชาดเยี่ยมจริง ๆ
ใคร่ขอฝากให้ชาวไทยอุดหนุนคนไทยด้วยกัน
เข้ากรุงคราวหน้า คงแวะไปแถวม.สุโขทัยอีกเป็นแน่แท้
ร้านที่ว่านี้ก็อยู่ใกล้ร้านนิตยาไก่ย่าง ที่เมืองทองนั่นเอง ติดถนนหาง่าย
บอกต่อ ๆ กันด้วยนะครับ

อย่างนี้ มีคุณภาพรึเปล่า

2005-07-03T09:43:00.000+07:00

 นักศึกษาภาคพิเศษมาจากหลากหลายอาชีพและหลากหลายสถานะ
บางท่านก็ตั้งใจมาพัฒนาตนเองให้เป็นคนสมบูรณ์ขึ้น
แต่หลายท่านมาเพียงต้องการใบปริญญาไปเป็นเครื่องมือหากินต่อไป
ดังนั้นพฤติกรรมจึงหลากหลาย โดยเฉพาะนักการเมืองที่เข้ามาเรียน
เพียงเพื่อให้ได้ปริญญาตามกฏหมายกำหนด จึงขาดการใส่ใจพัฒนาตนอย่างจริงจัง
ดังภาพต่อไปนี้ 



ที่สำหรับจอดรถด้านซ้ายมีเพียงพอ แต่ทำไมต้องจอดอย่างนี้
ถนนนั้นแคบอยู่แล้ว รถวิ่งสวนกันก็ลำบากมากแล้ว
และยังดันจอดกินพื้นที่ใช้งานอีก
เห็นแก่ตัว ไร้ระเบียบวินัย ไม่มีมารยาทในการใช้ยวดยาน
อย่างนี้รึผู้ที่เจริญ จะปกครองบ้านเมือง
แล้วจะยังไปเสนอหน้าขอเป็นนายก อบต............ อีกรึ
อย่างนี้จะพูดได้ไหมว่า มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ผลิตบัณฑิตไร้คุณภาพ????????

วันวิสาขบูชา

2005-05-22T15:17:00.000+07:00


      วันนี้เป็นวันวิสาขบูชา ได้ไปทำบุญที่วัด
เตรียมปิ่นโตพร้อมข้าวปลาอาหาร พร้อมครอบครัว
ถึงวัดประมาณสองโมงเช้า ผู้คนเริ่มมากหลายตา
ถ่ายปิ่นโตใส่สำรับกับข้าว เพื่อถวายพระสงฆ์รวมกับคนอื่น
ได้เวลาสองโมงครึ่ง หลวงพ่อ(พระสิทธิคุณ เจ้าอาวาส)ก็ขึ้นมาที่ศาลา
เริ่มพิธีสงฆ์ สวดมนต์ไหว้พระรับศีล ถวายภัตราหาร แล้วรับพร
ช่วงพระท่านสวดบทพาหุงฯนั้นเป็นช่วงกำหนดให้นำข้าวไปใส่บาตร
โดยธรรมเนียมแล้ว การใส่บาตรนั้น จะต้องเริ่มจากบาตรของพระผู้มีอาวุโสพรรษาก่อน
ซึ่งมักจะตั้งไว้ด้านขวามือเมื่อหันหน้าเข้าหาบาตร หรือหากจะสังเกตให้ชัดเจนก็คือ
โดยปกติบาตรพระแก่พรรษานั้นดูจะมีขนาดโตกว่าหรือดูดีกว่าบาตรของพระอ่อนพรรษา
ลองสังเกตดูนะครับ ผู้มีบารมีมากเครื่องใช้ส่วนตัวดูจะมีราศีตามไปด้วย
ดังนั้นจึงควรเข้าแถวแล้วใส่บาตรตามลำดับ อย่าใส่จากท้ายมาหัว
วันนี้ดูจะมีหลายท่านที่นาน ๆ ไปวัดที ออกจะไม่รู้ธรรมเนียมนี้
ทำให้แถวชนกัน เราเป็นชาวพุทธน่าจะเรียนรู้ธรรมเนียมด้วย
อย่าเป็นชาวพุทธเฉพาะในทะเบียนบ้านเท่านนั้น
วันนี้หลวงพ่อเทศนาเกี่ยวกับชาวพุทธในศรีลังกา ว่าในวันสำคัญทางพุทธศาสนาแล้ว
ชาวพุทธทั้งหมดจะสละเวลาไปทำบุญด้วยการปูเสื่อใต้ต้นไม้
แล้วสวดมนต์กันเจ็ดวันเจ็ดคืน ผู้มีอันจะกินก็จะตั้งโรงทาน
ผู้คนผ่านไปมาก็จะถูกเชิญให้มาแวะรับประทานอาหาร
อิ่มดีแล้วก็ไปสวดมนต์ต่อ ทำให้ประเทศร่มเย็นสงบสุข
ไม่เดือดร้อนวุ่นวายอย่างไทยเรา ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นประเทศที่มีชาวพุทธมากมาย
เรื่องดี ๆ อย่างนี้น่าจะเอาเป็นตัวอย่างนะครับ
พระพุทธองค์ทรงสอนเราให้อยู่บนโลกนี้อย่างพอเพียง(เดินทางสายกลาง)
ไม่ตรึงและไม่หย่อนเกินไป ไม่เสพสุขอย่างโลกจนเกินเหตุ
เราจะมีชีวิตที่เป็นสุขบนโลกนี้ได้อย่างยาวนาน
แต่ดูออกจะผันผวนจากที่อ้างตนเองว่าเป็นชาวพุทธ
ชีวิตความเป็นอยู่ทุกวันนี้จึงออกจะสับสนวุ่นวายสิ้นดี
ผู้คนไม่รู้จักพอ แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน
มือใครยาวสาวได้สาวเอา ไม่โอบอ้อมอารีย์กับผู้ที่ด่อยกว่า
ทำบุญเอาหน้าเสียเป็นส่วนใหญ่
นาน ๆ ไปวัดที เลยทำผิดประเพณีที่มีมาแต่เก่าก่อน
ตั้งใจไว้ว่าเย็นนี้จะไม่ไปเวียนเทียนที่วัด
แต่จะสวดมนต์ไหว้พระ(พุทธรูป)ที่บ้าน นั่วสมาธิฝึกอบรมจิตให้นิ่ง
ละความชั่วทั้งมวล
ขอกุศลกรรมครั้งนี้จงมีกับทุกท่านเทอญ....

ทำบาปจนได้

2005-05-16T09:26:00.000+07:00


       เมื่อวานเป็็นวันพระ ก็ไปวัดทำบุญ รับศีลตามธรรมเนียมของชาวพุทธ
ชาวพุทธต้องปฏิบัติตามจารีตประเพณีของชาวพุทธ คือไปรับศลี ฟังธรรมทุกวันพระ
ไม่ใช่เป็นชาวพุทธเฉพาะในทะเบียนบ้าน
      กลับจากวัดก็มาทำโน้นทำนี่ที่ห้องทำงาน เท่าที่จะมีเวลาเย็น
ตกเย็นต้องไปส่งน้องพลอยกลับบ้านที่กาฬสินธ์ุ
เลยถือโอกาสที่ได้มากาฬสินธุ์ไปไหว้พระอาจารย์หนูอินทร์ที่วัดพุทธคยา
พระอาจารย์กับลูกศิษย์กำลังกวาดลานวัดอยู่พอดี
เลยคิดจะกลับรถเพื่อให้พ้นบริเวณนั้น ไม่เป็นที่กีดขวางการทำงาน
แต่ช่างเป็นบาปกรรมอะไรไม่ทราบ
ถอยรถออกมากำลังจะกลับลำ มองไม่เห็นว่ามีหมาแก่ ๆ นอนอยู่บนกลางถนนตัวหนึ่ง
เลยทับเข้าเต็มตัว พอรู้ตัวลงมาอุ้มไปไว้ใต้ต้นไม้
เขาทรายก็ทนไม่ไหว จากไปอย่างสงบ
ช่างบาปกรรมจริง ๆ
ขออโหสิกรรมด้วยนะเขาทราย เกิดชาติหน้าขอให้เป็นคน
ต้องกราบขออภัยท่านพระอาจารย์มาก ๆ ครับ
ไม่รู้มีอะไรมาบังตาเอาไว้
ขอให้เขาทรายไปสู่สุคติด้วยเทอญ
จะหมั่นสวดมนต์ภาวนาให้ทุกวันนะ
บาปกรรม บาปกรรม.....

กลับมาซะที

2005-05-14T10:16:00.000+07:00

วันนี้เพิ่งมีเวลามาบันทึก มีเวลาว่างก่อนเข้าสอนชั่วโมงหนึ่ง
ระยะนี้หน้าฝนแต่ฝนก็กะปริดกะปรอยเหลือเกิน
ฝนตกก็แค่พื้นลายเท่านั้น ไม่เจิ่งนองสักที
มีแต่ลม กับฟ้าร้องฟ้าผ่า
วิปริตมากนะเดี๋ยวนี้ น่าจะเพราะคนนี้แหละที่ไปทำลายธรรมชาติ
ตัดต้นไม้ ใช้น้ำมันมาก สร้างมลพิษไม่รู้จบสิ้น
เอาแต่เสพสุขจากธรรมชาติ แต่ไม่รู้จักบำรุงรักษา
โลกนี้คงหาไปจากจักรวาลไม่เกินอีกห้าพันปีแน่นอน หรืออาจจะเร็วกว่านั้น
ธันวาปี 46 ไปเที่ยวภูชี้ฟ้ามา นำต้นดอกลำโพงมาปลูกสองต้น
น่าฝนปีแรกออกดอดสามดอก มาปีนี้เพียรบำรุงรักษา ให้ปุ๋ยให้น้ำ
ให้ดอกห้าดอก แต่พอฝนตก ไม่ค่อยได้ลงมาดูแลกลับทำท่าจะไม่มีใบ
ค่อยข้างเลี้ยงยากนิดหน่อย
ต้องดูแลเป็นประจำทุก ๆ วันเลย
เอารูปมาให้ดูกันให้สบายอุรา

ทำไมแยกเตียงนอน

2005-02-18T12:52:00.000+07:00

     สามี-ภรรยาที่อยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานาน มักจะแยกเตียงนอนกัน
ทำไมเป็นเช่นนั้น ?
พอจะบอกเหตุได้ดังนี้ 
1.อายุมากขึ้น ร่างกายเริ่มเปลี่ยนแปลง ฟังก์ชันการทำงานเริ่มเปลี่ยนไป เช่น 
คนไม่เคยนอนกรน ก็จะเริ่มกรน ทำให้เกิดความรำคาญ นอนไม่หลับ
พอจะหลับอีกฝ่ายก็เริ่มส่งเสียง เลยหลับกันไม่ลง
จึงต้องแยกเตียงนอน
2.การที่ไม่ได้นอนร่วมเตียงกันทุกวัน ทำให้เหงาได้
ทำให้คิดถึงอีกฝ่าย คือไม่ซ้ำซากน่าเบื่อนั่นเอง
ทำให้มีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน
3.การทำอะไรบ่อย ๆ ทำให้เกิดอาการรู้แจ้งเห็นจริง
จากความรู้สึกตื่นเต้นในตอนแรก ๆ ต่อมาก็รู้สึกเฉย ๆ
เลยเกิดปลงตกได้ คิดไปถึงอนาคตมากขึ้น
ตายแล้วไปไหน เกิดใหม่จริงหรือ
เลยแวะเวียนมาหานิพพาน
ต้องการหลุดจากโลกไป
เลยตัดความรู้สึกสัมพันธ์ที่มีอยู่ ด้วยการแยกที่นอนก่อน
แล้วค่อยพัฒนาตัดสิ่งต่อ ๆ ไป

ใครรับผิดชอบ

2005-01-17T16:50:00.000+07:00

เมื่อเช้า เกิดรถไฟฟ้าใต้ดินชนกันที่สถานีศูนย์วัฒนธรรม
บาดเจ็บเป็นร้อย คนขับอาการหนัก นอกนั้นพอทำเนา
ไม่ทราบเป็นอะไรกับประเทศไทยในช่วงนี้
จึงมีเหตุร้ายค่อนข้างหนักเอาการอยู่เรื่อย ๆ
(หมอเดาทั้งหลายคงไม่ออกมาอวดอ้างว่าเคยทายไว้แล้วนะ ชอบฉวยโอกาส)
เท่าที่ติดตามการดำเนินงานรถไฟฟ้ามาตลอด
ค่อยข้างจะมั่นใจในระบบต่าง ๆที่เลือกใช้งาน
เมื่อได้ทดลองใช้บริการดู ไม่เสียดายตังค์ค่าโดยสารเลย
เพราะหลายอย่าง ดีกว่าเมืองฝรั่งที่เป็นต้นแบบด้วยซ้ำ
เช่น ตัวรถเองก็สวย มั่นคงกว่าเยอะ
ราคาก็ถูกจนไม่รู้จะมีกำไรหรือเปล่า (เห็นด้วยนะ เพราะเป็นบริการสาธารณะที่ต้องให้ประชาชน อย่านึกถึงแต่กำไร เช่น บีทีเอส)
ถ้าทำยาว ๆ ออกไปตามหมู่บ้านด้านนอกกรุงจะเป็นประโยชน์กว่านี้มาก
คนจน จะได้ใช้บริการเต็มที่
แต่น่าเสียดายมาเกิดเหตุอันไม่ควรจะเกิดเสียก่อน
ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างดูดี
คงจะต้องยอมรับกันอย่างหนึ่งว่า
คนไทยนั้นไร้ระเบียบ (ทำได้ตามใจ คือไทยแท้)
เลยละเลยเรื่องที่จะต้องปฏิบัติตามกฏ
เหตุเลยเกิด
คราวนี้คงมีคนไปใช้บริการน้อยลงไปอีก น่าเสียดายจริง ๆ
แล้วใครจะแอ่นอกออกมารับผิดชอบครับ คณะผู้บริหารรถไฟฟ้า?
มีไหมครับ?

นักเรียนนักศึกษาไทย-อาการน่าเป็นห่วง

2005-01-16T14:57:00.000+07:00

สังคมขาดการเรียนรู้
ข่าวคราวเกี่ยวกับวัยรุ่นวัยศึกษาของไทยปัจจุบัน ออกจะน่าเป็นห่วงอย่างมาก
นักเรียนมัธยมนิยมมีเพศสัมพันธ์กันมากกว่าห้าสิบเปอร์เซนต์
ท้องไม่มีพ่อมากมาย เป็นปัญหาของสังคมที่ต้องดูแลเด็กเหล่านี้
ที่น่ากลัวอย่างมาก ก็ทำแท่งกันปีละเป็นล้านราย
ส่วนนักศึกษาก็ขายตัวกันเป็นแฟชัน
เอาเงินมาซื้อวัตถุ เพื่ออวดความโก้เก๋กัน
ไม่มีศักดิ์ศรีของหญิงไทยเลย
ส่วนเรื่องการสร้างภูมิปัญญาให้กับตัวเองนั้น หาไม่ได้ในเด็กไทยส่วนใหญ่
แต่ก็มีเพียงส่วนน้อยที่ยังตั้งใจเอาใจใส่อยู่
ไปแข่งขันได้เหรียญทองโอลิมปิกก็มี แต่ก็น้อยเต็มทน
แล้วใครทำให้เป็นเช่นนี้
จะโทษเด็กฝ่ายเดียวก็ไม่ได้
เพราะหากไม่มีตัวอย่างแย่ ๆ ให้เด็กเห็น เด็กก็คงไม่เดินตามทางนั้น
แล้วตัวอย่างแย่ ๆ มาจากแหล่งไหนมากที่สุด
ขอลำดับลงไปเลยว่า สื่อสารมวลชน เป็นแหล่งนำเสนอมากที่สุด
ผู้ประกอบการไร้ซึ่งศีลธรรมในการดำเนินธุรกิจ
มุ่งเน้นกำไรที่เป็นเงิน(วัตถุ)เป็นหลัก
ไใ่สำเนียงถึงคุณภาพของสังคมที่จะเป็นไป
จึงนำเสนอแต่เรื่องที่จะได้มาซึ่งกำไรอย่างเดียว เช่น
หนังสือพิมพ์เสนอข่าวที่ขัดต่อศีลธรรมอันดีเป็นข่าวหลัก
ทำให้เด็กซึ่งเสพข่าวโดยขาดการพิจารณาใคร่ครวญ
หลงคิดไปว่านั่นเป็นเรื่องโก้เก๋ เท๋พิลึก
อยากทำตามบ้าง
อย่างกรณีข่าวข่มขืน การปล้นธนาคาร การยิงกันตาย
นำเสนอเป็นข่าวเด่น อย่างละเอียดละออ เติมสรรปั้นแต่งเข้าไปด้วย
เมื่ออ่าน เห็นบ่อย ๆ ก็ภือเป็นเรื่องธรรมดา
นานเข้าก็ยึคเอาเป็นแนวทางในการแก้ปัญหาของตนเอง
จึงเห็นอยู่บ่อย ๆ ว่า คนทำผิดนั่นสารภาพว่า
ยึคแบบอย่างจากการนำเสนอของสื่อมวลชน โดยเฉพาะทางทีวี
ข่าวดี ๆ ไม่ค่อยได้เห็น
เด็กไทยไปแข่งขันได้เหีรยญโอลิมปิกมา
นำเสนอไม่ถึงหน้า ไม่ถึงนาที
แต่ข่าวการฆ่าข่มขืน เสนอได้เป็นอาทิตย์เป็นเดือน
สื่อมวลชนไทยไม่สนับสนุนคนดี แต่ส่งเสริมคนเลวมากกว่า
ทั้ง ๆ ที่รู้กันอยู่ว่าคน ๆ นี้เป็นผู้มีอิทธิพล ค้าของเถื่อน ค้าน้ำมันเถื่อน
ก็ไม่เห็นว่ากล่าวอะไร กลับยกย่อปอปั้น ให้เป็นรัฐมนตรี
ตระกูลนี้ทำลายภูเขาเป็นลูก ๆ (ขายหิน) ก็ให้ลูกชายเป็นรัฐมนตรี
แล้วอย่างนี้จะโทษใครดี ระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่

มหันต์ภัยที่ภาคใต้

2004-12-29T14:15:00.000+07:00

ขอแสดงความเสียใจต่อผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุแผ่นดินไหวที่สุมาตราเมื่อวันที่ 26 ธค. 47 ทั้งมวล
นับเป็นภันพิบัติที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ
ความสูยเสียชีวิตที่ประเทศไทยคงไม่น้อยกว่าสองพันราย
ส่วนบาดเจ็บและหมดเนื้อหมดตัวอีกไม่น้อยกว่าราย
ขอบคุณท่านนายกที่เข้าช่วยเหลืออย่างทันการณ์ ซึ่งถือเป็นครั้งแรกของการทำงานที่เฉียบไวของเมืองไทย
ขอประนามไอ้พวกที่ไม่ทำอะไร เอาแต่จะด่าว่ากล่าวคนทำงาน น่าไม่อาย ตอนที่ตนเองแลพวกทำหน้าที่
ไม่เห็นทำอะไรที่เป็นประโยชน์อย่างนี้
มีแต่จะรุมทึ่งเอาสมบัติของชาติ ไปสร้างความร่ำรวยให้ตนเองและพวก
กรณีล่าสุด โรงอบเมล็ดพืชที่กระจายอยู่ทั่วประเทศ ซึ่งตอนนี้เป็นที่อยู่ขงองจิ้งจกและตุ๊กแก
ใครรวยไปบ้าง
บาปกรรมมีจริง ไม่นานหรอก แล้วจะสนองให้เห็น
รับรองว่าพวกขี้โกงเหล่านี้ยังไม่ทันตายหรอก
ต้องรับกรรมก่อน
ยามนี้ต้องให้กำลังใจ คนทำงาน
พลทหารไม่ได้หลับได้นอน แต่เจ้านายเอาแต่จะ...................
หลังเหตุการณ์ผ่านไปแล้ว คงต้องมาลงโทษกันบ้าง
คนกลุ่มแรกที่จะต้องรับโทษ คือ ข้าราชการกรมอุตุฯ ทำงานแบบอุตุจริง ๆ
บอกออกมาว่า รู้แล้วก่อนเกิดเหตุตั้งชั่วโมง
แต่ไม่คิดว่าจะเกิด Tsunami
คิดได้ตื้นจริง ๆ ผับผ่าสิ.....................................

สงสารประเทศไทย...............

2004-12-23T16:28:00.000+07:00

ประเทศไทยดูออกจะพัฒนาในด้านวัตถุมาก ๆ ทีเดียว
เขามีอะไร เราก็มีสิ่งนั้นด้วย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใหม่แค่ไหนก็ตาม เรามาในไม่กี่วันเท่านัน้
แต่การพัฒนาด้านสติปัญญา ด้านสังคมดูออกจะถดถ้อยลงไปเรื่อย ๆ
เห็นได้จากสังคมไทยกลายเป็นสังคมแห่งการบริโภค มากกว่าสังคมแห่งการสร้างสรร
คนเห็นแก่ตัวมากขึ้น
จนอาจกล่าวได้ว่าเราจะหาอาสาสมัครรับใช้สังคมในเมืองไทยแทบไม่ได้เลย
ที่เห็นเย้ว ๆ ออกมาเรียกร้องสิ่งโน้นสิ่งนี้แก่ผู้อื่น นั้นล้วนแต่ทำไปเพื่อประโยชน์ส่วนตนทั้งนั้น
อาศัยสิ่งนี้เป็นเครื่องนำทางไปสู่อำนาจวาสนาทั้งนั้น
เห็นได้ชัดเจนเลยคือ กลุ่มคนเอ็นจีโอ ที่อ้างว่าทำเพื่อสังคม
แต่ที่สุดก็เพื่อตัวเองและพวกพ้อง เช่น นายเจิมศักดิ์
คนดีอาจจะมี แต่ก็น้อยมาก
เปรียบได้กับหิ่งห้อยที่ลอยอยู่ในเท็คในบาร์ เปล่งแสงยังไงก็สู้เขาไม่ได้
สงสารประเทศไทนจริง ๆ
วันก่อนได้ชมรายการคนค้นคนแล้วก็ได้ความรู้สึกดี ๆกลับมาเล็กน้อย
ขอยกย่อง ปาว หนุ่มน้อยชาวกาฬสินธุ์ ที่อุทิศตนเป็นอาสาสมัตรที่แท้จริง
ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจและแรงเงินส่วนตัว
กระทรวงวัฒนธรรมควรมอบตำแหน่งเยาวชนดีเด่นให้ได้แล้ว
มัวไปงมหอยที่ไหนไม่ทราบ ปล่อยให้คนอื่นเขาค้นพบไปก่อน
เสียดายเงินเดือนจริง ๆ
และเมื่อเช้า ก็แวบมาอีกเรื่อง
ชาวนาที่ร้อยเอ็ด ปลูกข้าวพื้นเมืองพันธ์ เล้าแตก เพื่อให้ได้ข้าวไว้กินมาก ๆ และลงทุนต่ำ
ไม่มุ่งเน้นรายได้มาก ๆ จากหอมมะลิ ซึ่งลงทุนสูง
นี่ก็ควรมอบตำแหน่งบุคคลตัวอย่างให้ได้แล้ว
สถาบันการศึกษาน่าจะมาเรียนรู้จากเขานะ
เขาคิดได้ไง?
แล้วท่านไปงมโข่งตามก้นต่างชาติอยู่ได้ยังไง
ไม่รู้จักใช้ โยนิโสมนะสิการ กันเลย ..................................

ทะเลที่รัก...................

2004-12-10T14:21:00.000+07:00

ช่วง 2-6 ธค. 47 มีโอกาสไปสูดอากาศ(เหม็นตุ ๆ)ที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก
เลียบแถบชายฝั่งไปตั้งแต่พัทยา-ระยอง-ตราด ลดความเซ็งไปได้หน่อยหนึ่ง
เช้า 2 ธค. 47 ออกเดินทางจากมหาสารคามบ้านเราตั้งแต่ 7.30 น.
แวะละเลียดข้าวเช้าที่บ้านไผ่ ปลั๊ม ปตท. ห้องน้ำสะอาด ควรแวะพักรถสักครึ่งชั่วโมง
ลดความเมือยล้าไปนิด พักสายตาสักหน่อย ล่อกาแฟสักแก้วก็โอเค
จากนั้นก็ละเรื่อยไปโคราช แวะซื้อของฝากที่เตียเมียเตียง นี่ก็ห้องน้ำสะอาด บะหมี่ใช้ได้ที่เดียว
รองท้องไปเบา ๆ เพื่อจะได้ไม้ต้องหาอาหารกลางวันหนัก ๆ
ได้ของฝากแล้วก็ไปต่อ คราวนี้ก็โน้นแหละสระบุรี
แวะปลั๊มเจ็ท เติมน้ำมันให้เต็มเข้าไว้ พักรถสักสิบกว่านาที
ยังไงอย่าลืมถอดกุญแจไปด้วยนะ เดี๋ยวหายไปพร้อมกับเมียและลูก
แล้วก็มุ่งสู่พัทยาโดยใช้เส้นทางมอเตอร์เวย์ จ่ายค่าใช้ทางไปสี่ด่าน ๆ ละ สามสิบบาท
แล้วก็ถึงพัทยา เข้าพักโรงแรมโคซี่บีช แม่เจ้าโว้ยกว่าจะหาทางเข้าถึงโรงแรม
ใช้เวลาเป็นชั่วโมง วนไปวนมา แล้วมันเลี้ยวตรงไหนว่ะ
นี่น่าจะเป็นสาเหตุหนึ่งที่คนไม่ค่อยมาพัก ดูออกจะเงียบ ๆ
ราคาไม่เหมาะกับคนไทยธรรมดา ๆ อย่างเรา ๆ ท่าน ๆ
แถมบรรยากาศไม่เหมาะกับคนไทย เดินทางไปไหนมาไหนลำบากหากไม่มียานพาหนะไปเอง
ทุกอย่างมันราคาฝรั่ง แม้แต่รถสองแถว
ฉะนั้นถ้าไม่มีใครเรียกท่านว่าเศรษฐีแล้วละก็ อย่าไปพักดีกว่า
3 ธค. 47 ละเลงพัทยาไปได้หน่อยหนึ่ง
เช้าไม่ได้ไปไหน สบาย ๆ แถวโรงแรมนั่นแหละ
นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นและชาวจีนดูออกจะคึกคักกว่าฝรั่งมั่งค่ามาก
เห็นเช่าเรือเร็วไปเที่ยวเกาะกัน ไปดำน้ำดูปะการัง
ราคาก็เงินเดือนซีห้าทั้งเดือนนั่นแหละ
บ่ายไปประชุมที่บ้านสุขาวดี ของบริษัทสหฟาร์ม ราคาสี่พันล้านบาท
แนวคิดไอเดียเรื่องครัวโลกนั้น่ายกย่อง และเหมาะกับประเทศไทย
รัฐน่าจะเดินทางเส้นนี้มากกว่าอุตสาหกรรมอื่น ๆ
เกษตรกรคือกระดูกสันหลังของชาติ แต่ขาดการบำรุงรักษา
เราเดินทางผิดมานาน
บริเวณอาคารและอื่น ๆ จัดตกแต่งอย่างเลิศ
หากผ่านไปพัทยาอย่าลืมแวะเข้าไปสัมผัสบรรกาศของมหาเศรษฐีเมืองไทยนะครับ
เฉพาะราคาห้องน้ำนั้น สร้างบ้านให้ชาวบ้านเรา ๆ ได้ทั้งหมู่บ้านเลยล่ะ
ช่วงบ่ายได้แวะไปชมเมืองจำลอง เด็ก ๆ ไทยน่าจะได้เข้าไปศึกษากันนะ
เป็นสิ่งที่น่าสนใจอย่างมาก
มีเรื่องราวดี ๆ ของบ้านเราที่น่าชมเป็นอย่างยิ่ง
แต่เสียดายนิดหนึ่งที่การบำรุงรักษานั้นค่อยข้างละเลยไปนิด
มีจึุดที่ชำรุดหลายแห่ง ควรได้ซ่อมแซม โดยเฉพาะสีนั้นออกจะหมองไปนิด
เรือบินก็ไม่วิ่งแล้ว อดดูเลย
5 ธค. 47 และแล้วก็ต้องจากพัทยา มุ่งหน้าสู่ระยอง
ออกจากพัทยาประมาณ 8.00 น ไปตามถนนพัทยา-สัตหีบ
แล้วเลี้ยวซ้ายมุ่งหน้าสู่ระยอง
ถนนชั่วสัตหีบ-ระยองนั้น ช่วงที่เดินทางมีอันตรายจากก้อนหินที่ตกเรี่ยราดบนถนน
กระจกหน้าเกือบแตกละเอียด
ขอให้ผู้เดินทางระมัดระวังช่วงที่มีรถวิ่งสวนทาง หรือมีรถแซง โดยเฉพาะรถออฟโรด
ไม่ทราบเจ้าหน้าที่รัฐที่ต้องรับผิดชอบดูแลหายไปไหนหมด
ไม่มีการควบคุมรถขนหิน-ดิน-ทราย ให้คลุมผ้าใบ
ปล่อยให้วัสดุเหล่านั้นตกเรี่ยราดเป็นอันตรายต่อการเดินทาง
ยังไง ๆ ทำงานให้คุ้มกับเงินเดือนหน่อยนะครับ
ถึงระยองแล้วเลยออกนอกเมืองไปที่หาดแม่รำพึงเลย
แวะชายหาดที่เดิม เพื่อเล่นน้ำทะเลและกินข้าวเที่ยง
ขอชมเชยชาวหาดแม่รำพึงจริง ๆ หาดสะอาดกว่าเดิม
น้ำทะเลน่าเล่นมาก
ราคาอาหารก็พอทานได้สบาย ๆ เฉลี่ยคนละร้อยกว่าบาท
ทั้งหอย-กุ้ง-ปู และข้าวผัดหนึ่งจานกลาง
ออกจากหาดแม่รำพึงประมาณบ่ายสามโมงมุ่งหน้าสู่พิพิธพันธุ์สัตว์น้ำ
ที่สถานีประมงก่อนจะถึงบ้านเพ
ยังดำเนินการไม่แล้วเสร็จทั้งมวล เสร็จสมบูรณ์เฉพาะตัวอาคาร
ส่วนสัตว์น้ำนั้นยังมีไม่ครบทุกส่วน
โดยเฉพาะการแสดงของปลาโลมา
น่าจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอีกแห่งหนึ่งแน่นอน
ขอบคุณรัฐบาลไทยที่สนับสนุนงบประมาณสร้างสิ่งดีๆ ให้คนจนได้มีโอกาสสัมผัส

สติหายไปไหน?

2004-11-23T13:40:00.000+07:00

เช้าวันนี้ดูออกจะเพี้ยนไปมากทีเดียว
รีบมามหาฯลัยแต่เช้า กะวีกะวาดจะไปสอน เตรียมไมค์และรีโมทพร้อมหน้าห้องเรียน
แต่เอ?ทำไมไม่มีนักศึกษาเลย ที่เห็นอยู่ก็หน้าตาไม่คุ้นเลย
รอสักสิบนาทีจึงมีคนมาทักว่า วันนี้วันจันทร์นะ
นั่นนะสิ เพราะสอนวันอังคารจึงไม่มีนักศึกษามา
เออ....นี่เราแก่ไปมากแล้วนะนี่ หลง ๆ ลืม ๆ อย่างไม่น่าเป็นเลย
แหนมเนืองเป็นอาหารเที่ยง ลดโปรตีนไปอีกมื้อ กินกากมาก ๆ แหละดี
อิ่มดีแล้วไปเอ็กซ์เรย์ปอดที่รพ.ศูนย์การแพทย์ ดูฟิมล์แล้วไม่มีอะไรแปลกปลอม ก็สบายใจไปอีกอย่าง
เหลือตรวจเลือดวันที่ 26 นี้ จะเปลี่ยนแปลงจากปีที่แล้วหรือไม่?

ฉันมาแล้วนะ

2004-11-22T09:36:00.000+07:00

เออ เริ่มต้นได้ชะที
เมื่อวานท้องร่วงอย่างแรง ซื้อหอยแมงผู้จากโต้รุ่ง คงไม่สะอาด
เข้าไปหาความรู้จากเน็ท เพิ่งเห็นหมอว่า
ท้องร่วงไม่ต้องใช้ยาแก้ท้องร่วง เพราะไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ
ให้ทานน้ำเกลือแร่ กับน้ำข้าวใส่เกลือเล็กน้อย ป้องกันการขาดน้ำ
ถ้าหลังสี่สิบแปดชั่วโมงแล้วไม่หายค่อยไปหาหมอ
ท่าจะจริงซะด้วย ไม่น่าไปกินสารเคมีที่เป็นพิษเพิ่มเติมเข้าไปในร่างกายเลย
ภูมิปัญญาไทยมีมาเป็นร้อยเป็นพันปีแล้ว
วันนี้มีนักศึกษามาแล้วค่อยข้างน้อย น่าเป็นห่วงประเทศชาติจริง ๆ
บุคคลเหล่านี้จะต้องรับผิดชอบประเทศชาติต่อไปในอนาคต
แต่ทำอะไร ขาดความเอาใจใส่เป็นอย่างยิ่ง
ทำแบบฉาบฉวยเป็นส่วนใหญ่ งานหนักไม่ชอบ
เรียนก็ลอก ๆ เขาเป็นส่วนใหญ่
ฉะนั้นอย่าแปลกใจไปเลยว่า มีคนประสพผลสำเร็จเพียงหยิบมือในประเทศนี้
นอกนั้นก็มีชีวิตพอรอดไปวันๆ เท่านั้น
เสียดายเกิดมาในยุคที่คำสอนของพระพุทธเจ้ายังมีอยู่ ไม่ใส่ใจศึกษาเลย
มนุษย์ยุคนี้จัดอยู่ในบัวเหล่าที่สี่แทบทั้งนั้น
เห็นวัตถุเป็นสำคัญ
เห็นความสุขกายเหนือกว่าความสุขใจ
เวลาใกล้ตายจึงจะรู้สึก
แต่มันก็สายไปเสียแล้ว
ตอนนี้ 16.40 น. นั่งฟังวิทยุเอฟเอ็ม 95 มาทั้งวัน เกิดอารมณ์บูดเฉียบพลัน
เพราะคุณจิตกร บัวเนียม มาให้สัมภาษณ์
เรียกร้องความดังของตัวเอง กรณีของสดใส ร่มโพธิ์ทอง ไม่เอ่ยนามของตนในการร้องเพลงดัง
ที่ตัวเองเป็นผู้แต่งทำนองเรียบเรียงดนตรี ซึ่งมันผ่านมาหลายปีแล้ว แล้วปิดคลื่น 95 ไปฟัง 107 แทน
ผมว่า ครูนั้นมีหน้าที่พาเขาข้ามฟาก หากสำเร็จก็เป็นผลงานอันยิ่งใหญ่แล้ว
ส่วนเขาจะรู้กตัญญูหรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ค่าแรงก็รับไปแล้ว
หากดีจริงก็มีมาให้พาข้ามฟากอยู่ไม่ขาดหรอก?
น่าจะภาคภูมิใจในผลงานตัวเองนะครู
ตัดบ้างเถอะกิเลสนะ
บาปกรรมมีจริง
ใครทำกรรมใดไว้ก็ย่อมต้องรับผลของกรรมนั้น ไม่ช้าก็เร็ว
แต่คนเป็นครู ต้อง โอบอ้อมอารี ให้ความอนุเคราะห์แก่ศิษย์
ไม่ใช่เรียกร้อง ทวงบุญคุณ
อย่างนี้ไม่เรียนกว่าครูครับ เรียกว่าคู................